อกอื้อราวกับมีก้อนสำลีอุดแน่น จื่อเยียนทั้งโกรธทั้งน้อยใจ ความคับแค้นที่อัดแน่นอยู่เต็มอกพลันระเบิดออกมา
“เจ้าไม่ได้บอกข้าหรือว่าสกุลเหลียงแม้ไม่ใช่ตระกูลปราชญ์ผู้ทรงภูมิ แต่ก็เป็นตระกูลที่ยึดถือจารีตธรรมเนียม เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าบิดามารดาของเจ้าเข้าใจเหตุผล ภายในจวนไร้ผู้คนสามัญชนหยาบช้า!”
“ตระกูลที่ยึดถือจารีตธรรมเนียมงั้นหรือ หึ”
จื่อเยียนเย้ยหยัน “ตระกูลที่ยึดถือจารีตธรรมเนียมจะยอมให้แต่งภรรยาเอกกับหม่อมรองพร้อมกันหรือ นี่เป็นสิ่งที่ตระกูลเช่นนั้นทำกันหรือ!”
ถูกชี้หน้าตำหนิตระกูลตน เหลียงเช่าแม้ไม่พอใจ แต่ก็รู้ว่าตนเป็นฝ่ายผิด
“เรื่องอำนาจคุมกิจภายในก็แล้วไปเถิด อย่างไรก็เป็นเรื่องในเรือนหลัง แต่พิธีแต่งงานนี่...”
จื่อเยียนโกรธจนแทบคลุ้มคลั่ง
“พวกเจ้ากำลังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีข้าให้จมดิน ให้คนทั้งเมืองหลวงหัวเราะเยาะข้า!”
“จื่อเยียน ฟังข้าก่อน”
จื่อเยียนกำลังเดือดดาล จึงไม่ฟังคำอธิบายของเขาแม้แต่น้อย ความขุ่นเคืองที่อัดแน่นอยู่เต็มอกพลันพรั่งพรูออกมา “ข้ารู้ว่าบิดามารดาเจ้าไม่ชอบข้า หากพวกท่านไม่ยอมรับข้า ก็บอกมาตรง ๆ เหตุใดต้องคอยกลั่นแกล้งและเหยียดหยามข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
“ข้ามองออกแล้ว นี่เป็นแผนการที่บิดามารดาเจ้าร่วมมือกับตระกูลหลินวางไว้ชัด ๆ จงใจบีบให้ข้ารู้ว่ายากจะไปต่อ แล้วถอยออกไปเอง”
“ไม่ใช่อย่างนั้น!” เหลียงเช่าร้อนใจจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
“เมื่อวานฮูหยินสกุลแซ่หลินมาเยือนจวน เป็นนางเสนอเรื่องนี้ขึ้นมา เพียงอยากทวงศักดิ์ศรีคืนให้บุตรีของตน บิดามารดาข้าก็รู้ว่าทำให้เจ้าต้องเสียเปรียบ พวกท่านบอกว่าจะเพิ่มเครื่องหมั้นให้อีกเท่าตัวเพื่อชดเชย”
“ชดเชยด้วยเครื่องหมั้นหรือ” จื่อเยียนหัวเราะเยาะ “ใช้เงินไล่ข้าผู้ต่ำต้อย แล้วปฏิบัติต่อตระกูลหลินผู้สูงศักดิ์อย่างมีจารีตงดงาม คิดว่าข้าเป็นสิ่งใดกัน”