เขาใช้แผนซ้อนแผนเรื่องชิงตัวเด็ก วางกับดักนี้ไว้ตั้งแต่แรก และนางก็เดินเข้าไปติดกับดักของอีกฝ่ายเสียแล้ว
เมิ่งยวนเดือดดาลจนเลือดขึ้นหน้า
นางเสียใจยิ่งนัก ใครจะคิดว่าเรื่องที่วันนั้นนางเอ่ยปากว่าจะรับเด็กมาเลี้ยง จะกลายเป็นหายนะของนางในวันนี้
เมิ่งยวนอยากส่งข่าวไปยังตระกูลฝ่ายมารดา ให้ช่วยกันหาทางพลิกสถานการณ์ แต่คนสนิทข้างกายล้วนถูกแยกกันคุมตัว ข่าวสารจึงส่งออกไปไม่ได้เลย
ภายนอกเอะอะอื้อฉาวไปทั่ว ที่พำนักไท่ซือก็ได้ยินเรื่องนี้เช่นกัน
“นี่เป็นฝีมือลูกสาวจริงหรือ?”
ไท่ซือเมิ่งไม่อาจรู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น
“คราวก่อนพลาดมือไป คราวนี้นางทนไม่ไหว จึงลงมือกับเด็กทั้งสองอีกหรือ?”
เขาอยากพบลูกสาวเพื่อสอบถามเรื่องราวให้กระจ่าง แล้วค่อยคิดหาหนทางรับมือ
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ปกติยังพอส่งข่าวเข้าไปในตงเหรินฝู่ได้ ทว่าตอนนี้ด้านนอกกลับมีทหารรักษาการณ์แน่นหนา แม้เขาจะมีฐานะเป็นไท่ซือ ก็ไม่มีใครยอมช่วยส่งข่าวให้
เมื่อพบลูกสาวไม่ได้ ทั้งยังไม่รู้เรื่องราวภายใน ไท่ซือเมิ่งจึงทำได้เพียงขอเข้าเฝ้าองค์รัชทายาท ยืนยันว่าลูกสาวของตนไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้
เมื่อเผชิญหน้ากับพ่อตาที่น้ำตาไหลพราก ไม่รู้ว่าเซียยิ้นเฉินคิดอะไรอยู่ ถึงได้ทรงรับปากว่าจะเห็นแก่ความเป็นสามีภรรยา แล้วพิจารณาเรื่องนี้ใหม่
หลังไท่ซือเมิ่งกลับไป เซียยิ้นเฉินก็มีรับสั่งให้หวังเสวียนไปรับพระชายาองค์รัชทายาทกลับมาในอีกสองวัน แล้วสั่งห้ามออกจากตำหนักตงกง
นี่ถือว่าเปลี่ยนเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็กหรือ? หวังเสวียนครุ่นคิดถึงพระประสงค์ของผู้เป็นนาย
แต่แล้วก็ได้ยินผู้เป็นนายกำชับต่อว่า “ก่อนนางจะกลับมา ให้โยกย้ายคนที่เคยรับใช้ข้างกายนางออกไปทั้งหมด อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว”