“ทุกอย่างเรียบร้อยดี”
ฉีเยี่ยนประทับอยู่ในรถม้า แสงสลัวทำให้มองสีหน้าของเขาไม่ชัด “ว่าอย่างไร คุณหนูเวินไม่รู้หรือว่าวันนี้พี่ชายออกจากเมืองไปแล้ว”
เวินฉีเยว่ยิ้มเจื่อน พลางส่ายหน้า
“อาจเพราะเวลาเร่งรัด พี่ชายจึงไม่ทันบอกเจ้า”
เวินฉีเยว่ตอบรับเสียงเบา “ท่านอ๋องทรงมีราชกิจมากมาย เรื่องนี้ก็ไม่แปลก”
นางเหลือบมองตะกร้าอาหารหลายชั้นในมือ “นี่เป็นขนมที่ท่านอ๋องโปรด กระหม่อมหญิงทำด้วยตนเอง ท่านองค์รัชทายาทกับท่านอ๋องเป็นพี่น้องร่วมพระมารดา รสนิยมคงไม่ต่างกันมากนัก หากท่านองค์ชายไม่ทรงรังเกียจ โปรดรับไว้เถิด จะได้ไม่เสียแรงที่กระหม่อมหญิงอุตส่าห์ทำมา”
ฉีเยี่ยนยิ้มบาง “ข้าชอบรสชาติเดียวกับพี่ชายจริง ทว่าขนมนี้เป็นวาสนาของพี่ชาย แล้วข้าจะกล้ารับไว้กินได้อย่างไร”
เมื่อได้ยินคำว่ารสชาติเดียวกัน เวินฉีเยว่ก็พึงพอใจอย่างยิ่ง ดวงตาคู่กระจ่างของนางวาววับ ก่อนเอ่ยอย่างขี้เล่นว่า “พี่น้องรักใคร่กลมเกลียว ไม่แบ่งแยกกัน ก็ถือว่าท่านองค์ชายเสวยแทนท่านอ๋องก็แล้วกัน อีกทั้งขนมนี้ได้ถวายให้ท่านองค์ชายเสวย ก็นับเป็นวาสนาของมันแล้ว”
ฉีเยี่ยนไม่ปฏิเสธอีก สั่งให้คนรับตะกร้าอาหารไว้ เมื่อเห็นเช่นนั้น เวินฉีเยว่ก็ยิ้มแย้มสดใส พลางมองส่งรถม้าที่เคลื่อนจากไป
เมื่อกลับถึงตงกง ฉีเยี่ยนลงจากรถม้า ผู้ติดตามยกตะกร้าอาหารหลายชั้นเดินตามหลังเจ้านาย
“ขนมนี่พวกเจ้าแบ่งกันกินเถิด” ฉีเยี่ยนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
ของของพี่ชาย ต่อให้เขาไม่ต้องการแล้ว ฉีเยี่ยนก็ไม่แตะต้องแม้แต่น้อย
เมื่อกลับถึงห้องหนังสือ เขาก็นึกถึงคำพูดของพี่ชายเมื่อวาน
【ซินหยางแต่งงานไกลบ้าน เสด็จแม่ก็เสียพระทัยมากอยู่แล้ว หากรู้ต่อไปว่าเป็นการจงใจยุยงให้เกิดเรื่องนี้ คงกริ้วแน่นอน อย่าเพิ่มโทสะให้เสด็จแม่จนกระทบพระวรกายอีกเลย】
【เมื่อเสด็จแม่ทราบเรื่อง ย่อมเรียกนางมาระบายโทสะ แต่เรื่องนี้ไม่ควรรบกวนให้เสด็จแม่ต้องลงมือ เป็นข้าที่ไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหา จนทำให้คนในครอบครัวต้องเดือดร้อน เรื่องที่ข้าก่อ ข้าก็ต้องจัดการผลที่ตามมาด้วยตนเอง แล้วค่อยไปขอขมาเสด็จแม่】