“องค์เซียนอ๋องก็ล่วงเข้าปีครองวัยชายแล้ว ส่วนนางปีนี้ก็อายุสิบเจ็ด องค์เซียนอ๋องไปประจำการชายแดนหนึ่งปี กลับหวงเจียมาได้เพียงเดือนเดียวก็เสด็จจากไป ไม่เอ่ยถึงเรื่องสมรสสักคำ แล้วนางยังจะเป็นฮูหยินได้อีกหรือ?”
คำพูดนี้ทิ่มแทงใจเวินฉีเยว่เข้าอย่างจัง หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น
“เรียกกฎบ้านมา!”
อั่นกั๋วกงโกรธจนตัวสั่น หอบหายใจหนักหน่วง “ตีฝ่ามือนางยี่สิบที ให้คุกเข่าในศาลบรรพชนสามวันสามคืน สั่งห้ามออกจากจวน หากข้าไม่อนุญาต ห้ามก้าวออกจากจวนแม้แต่ก้าวเดียว!”
ความโกรธรุมเร้าจนทำให้อั่นกั๋วกงหน้ามืด ร่างแข็งทื่อหงายหลังล้มลง
เวินเหยียนกับบุตรชายรีบเข้าไปประคอง ฮูหยินกั๋วกงร้องเรียกหมอประจำตำหนัก ผู้คนทั้งกลุ่มต่างวุ่นวายโกลาหล
เวินฉีเยว่ไม่กินไม่ดื่ม คุกเข่าอยู่ในศาลบรรพชนติดต่อกันสองวันสองคืน พอถึงวันที่สามก็ทนไม่ไหวหมดสติไป
ถึงกระนั้น หากไม่ได้รับอนุญาตจากอั่นกั๋วกง ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปดูแล ได้แต่มองคุณหนูผู้นี้หมดสติอยู่ในศาลบรรพชน
เมิ่งตี๋ร้องไห้จนตาบวม คุกเข่าขอร้องแทนบุตรสาวอยู่ในเรือนของบิดาสามี แต่อั่นกั๋วกงที่ยังป่วยอยู่ไม่มีเวลาจะใส่ใจ
ประตูห้องปิดสนิท ตัดเสียงร้องขอความเมตตาของหญิงสาวไว้ด้านนอก เมิ่งตี๋จึงไปหาสามีเพื่อขอความช่วยเหลือ
อนุจ้าวขวางนางไว้ด้านนอก อ้างว่าเวินเหยียนกำลังจัดการงานราชการ ไม่มีเวลาว่าง เมิ่งตี๋จึงผลักนางออกแล้วบุกเข้าไป
เมื่อได้ยินว่าบุตรสาวหมดสติ ปฏิกิริยาแรกของเวินเหยียนคืออยากไปเยี่ยม
“คุณหนูบ้านเราฉลาดนัก ท่านแน่ใจหรือว่าไม่ได้แกล้ง?” อนุจ้าวเตือน
เมื่อนึกถึงเล่ห์เหลี่ยมและจิตใจมุ่งร้ายของบุตรสาวคนนี้ เวินเหยียนที่เพิ่งก้าวออกไปจึงถอยกลับมา
เมิ่งตี๋ทั้งโกรธทั้งคับแค้น เมื่อขอความช่วยเหลือไม่สำเร็จ ก็กลับไปยังเรือนของบิดาสามีอีกครั้ง