“มารดาของข้าเป็นมารดาที่ดีที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา ไม่ต้องพูดถึงข้าซึ่งเป็นบุตรสาวแท้ ๆ เลย แม้แต่พี่น้องผู้เกิดจากมารดารอง นางก็รักใคร่ไม่ต่างกัน ยามพี่สาวคนโตออกเรือน มารดายังจัดสินสอดริมทางสิบลี้ให้ด้วย”
“ภรรยาเอกที่ทำได้ถึงเพียงนี้ นับว่าหาได้ยากยิ่งในโลก” เลี่ยงเสี่ยงเอ่ยชม
“ก็ใช่น่ะสิ เพราะอย่างนั้นข้าจึงเชื่อฟังท่านพ่อท่านแม่มาตลอด คนที่พวกท่านเลือกย่อมไม่มีทางผิด อย่างไรเสียคนในครอบครัวก็ไม่ทำร้ายข้า มีพวกท่านช่วยคัดกรองให้ ข้าก็ไม่ต้องเปลืองแรงคิดให้วุ่นวาย”
“สุดท้ายก็ยังถูกบอกเลิกการหมั้นหมายอยู่ดี”
เหยียนฮวน “……”
เพียงประโยคเดียวก็ทำให้คนที่พูดจ้อไม่หยุดหุบปากได้สำเร็จ
เหยียนฮวนเหลือบมองเขา คนผู้นี้ช่างจี้ถูกจุดเจ็บของผู้อื่นเสียจริง!
เลี่ยงเสี่ยงไม่มองนาง เพียงกลืนชาลงคอช้า ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “เพราะฉะนั้น เส้นทางที่บิดามารดาชี้ให้ก็ใช่ว่าจะถูกต้องเสมอไป”
“จวนกั๋วกงไม่ซื่อตรงก็จริง แต่พูดกันตามตรง โลกนี้มีทั้งความเย็นชาและน้ำใจอันแปรผัน พวกเขาก็แค่ตัดสินใจในแบบที่คนส่วนใหญ่คงเลือก หากเป็นเจ้า บางทีเจ้าก็อาจทำเช่นเดียวกับพวกเขา”
“ข้าจะทำเหมือนพวกเขาหรือไม่ เจ้ามองไม่ออกหรือ”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายเหลือบมองมา เหยียนฮวนก็เข้าใจความหมายในแววตานั้น แต่ไม่ได้นึกโกรธ “นั่นก็เพราะตอนนี้ที่เจ้าแต่งกับข้าเป็นเพียงเรื่องหลอก ๆ เจ้าย่อมไม่ใส่ใจ หากเป็นการแต่งงานจริงจัง คงไม่ได้ง่ายดายเช่นนี้หรอก”
เลี่ยงเสี่ยงหันกลับไป แววตาเผยรอยยิ้มจาง ๆ คล้ายมีคล้ายไม่มี แล้วจิบชาต่อ
เหยียนฮวนเท้าศีรษะ ดวงตาเต็มไปด้วยความคิดถึงและหม่นหมอง “เฮ้อ พูดไปแล้วก็เป็นเพราะโลกนี้เปลี่ยนแปลงไม่แน่นอน นับแต่เกิดเรื่องกับตระกูลเมื่อสองปีก่อน ครอบครัวก็แตกกระจัดกระจาย ไม่รู้ว่าชาตินี้จะยังมีโอกาสได้พบท่านพ่อท่านแม่อีกหรือไม่”