“ท่านอ๋อง ซุปนี้ฮูหยินมีบัญชาให้คนเคี่ยวไว้โดยเฉพาะ ตั้งใจนำมาถวายท่านอ๋อง ขอเชิญท่านอ๋องลองชิมเพคะ”
กล่าวไปเนิ่นนานก็ยังไม่ได้ยินเสียงตอบ เสี่ยวเหลียนจึงแอบเงยหน้าขึ้นมอง
เห็นท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์และหล่อเหลาอยู่เป็นนิตย์ เวลานี้กลับดูอ่อนระโหย ดวงตาพร่ามัวด้วยฤทธิ์สุรา
เสี่ยวเหลียนไม่กล้ารอช้า วางซุปลงบนโต๊ะ
จุดประสงค์ที่อันเสวี่ยส่งนางมานั้นชัดเจนยิ่ง อย่างไรก็ต้องได้คำพูดจากท่านอ๋องสักสองสามคำ จะได้กลับไปรายงาน มิฉะนั้นหากฮูหยินถามขึ้นมา นางคงอธิบายลำบาก
นางรวบรวมความกล้าเดินเข้าไป หยิบถ้วยใบเล็กตักซุปจนเต็ม แล้วยกไปตรงหน้าอ๋องหนิง “ท่านอ๋อง ดื่มสุราทำร้ายสุขภาพ ซุปนี้มีสรรพคุณบำรุงร่างกาย ท่านอ๋องดื่มสักหน่อย จะได้อุ่นท้องเพคะ”
อ๋องหนิงดูเหมือนไม่สนใจ ลุกขึ้นเตรียมจะจากไป ทว่าเพิ่งก้าวเท้าได้ก้าวเดียว ร่างก็โงนเงนเซไป เกือบล้มลง
“ท่านอ๋อง ระวังเพคะ!” เสี่ยวเหลียนรีบเข้าไปประคอง
อ๋องหนิงเหลือบมองคนข้างกาย มิได้เอ่ยอะไร แล้วเดินต่อไปยังเตียง เสี่ยวเหลียนประคองคนที่โซเซไปจนถึงข้างเตียง
อ๋องหนิงทิ้งตัวลง ทำให้เสี่ยวเหลียนล้มลงบนเตียงตามไปด้วย
“ท่านอ๋อง!” เสี่ยวเหลียนตกใจ รีบจะลุกขึ้น แต่ครึ่งตัวของชายหนุ่มกดทับนางไว้
กลิ่นเครื่องประทินโฉมลอยเข้าจมูก ร่างกายของชายหนุ่มแผ่ความร้อนระอุ ซุกใบหน้าลงตรงซอกคอของนาง
เสี่ยวเหลียนใจเต้นระส่ำ ผลักคนที่ทับอยู่บนตัว แต่เพราะอีกฝ่ายมีฐานะสูงส่ง นางจึงไม่กล้าออกแรง ได้แต่พร่ำเตือนเขาไม่หยุด
“ท่านอ๋องทรงดื่มมากไปแล้วเพคะ! บ่าวคือเสี่ยวเหลียน”
“บ่าวรับคำสั่งจากฮูหยินให้นำซุปมาถวายท่านอ๋องเพคะ!”
“บ่าวต้องกลับแล้วเพคะ!”
แต่คนที่เมามายกลับไม่ได้ยินสิ่งใดเลย
เสี่ยวเหลียนจนปัญญา ใจระส่ำระสาย นางควรร้องขอความช่วยเหลือเสียงดังหรือไม่?