เมิ่งเยียนหัวเราะเย็นชา “วางใจเถิด บุตรของเฟย์เจ้าก็จากไปแล้ว องค์รัชทายาทย่อมไร้ภัยคุกคามอีก ทั้งเรื่องที่จู่ ๆ ก็ประชวรด้วยโรคประหลาดครั้งนั้น ยังพอทำให้เห็นได้ว่า บัดนี้ในบรรดาพระโอรสทั้งหลาย ไม่มีผู้ใดแทนที่ตำแหน่งขององค์รัชทายาทในพระทัยของฝ่าบาทได้ จะไม่เสียอนาคตเพียงเพราะเรื่องนี้หรอก พูดอีกอย่างก็คือ...”
แววตาของเมิ่งยวนฉายความเหี้ยมเกรียม นางเอ่ยเสียงเบาจนแทบมีเพียงตนเองที่ได้ยิน “หากข้านั่งตำแหน่งพระชายาองค์รัชทายาทได้ไม่มั่นคง ข้ายอมให้องค์รัชทายาทเปลี่ยนผู้ครองตำแหน่ง ต่อให้ต้องทำลายเขา ข้าก็จะไม่ยอมเห็นสตรีอื่นมาแย่งชิงอนาคตของข้าไป โดยเฉพาะสตรีแซ่ซ่งผู้นั้น!”
สาวใช้ไม่กล้าเอ่ยอะไรอีก ได้แต่รับคำและทำตามคำสั่ง
เมิ่งยวนปรับอารมณ์ ก่อนถอนหายใจยาว พลางนึกถึงคำพูดของมารดา
“นอกกำแพงคือโลกของบุรุษ ภายในกำแพงคือโลกของสตรี ชั่วชีวิตพวกเราล้วนวนเวียนอยู่ในเรือนหลัง การแก่งแย่งระหว่างภรรยาหลวงกับอนุภรรยาไม่มีวันสิ้นสุด หากมิได้อยู่เหนือผู้อื่น ก็เป็นเพียงโคลนใต้เท้าของผู้อื่น”
“สิ่งที่ลูกต้องเผชิญมิใช่เพียงเรือนหลัง วันหน้ายังต้องเผชิญกับวังหลังด้วย ผู้ใดจะยอมถอยหรือหย่อนยานก็ได้ มีเพียงเจ้าที่ทำไม่ได้ ไม่ว่าจะเพื่อตัวเจ้าเองหรือเพื่อตระกูล เจ้าต้องทุ่มเทสุดกำลังเพื่อควบคุมสนามรบที่เป็นของเจ้า”
เมื่อสงบสติอารมณ์ได้ เมิ่งยวนก็กลับมาสงบเยือกเย็น
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว จะโกรธก็โกรธไป แต่ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป ทหารมาแม่ทัพต้าน น้ำมาดินกั้น นางยังสามารถฉุดหนิงซีหลาน บุตรีของพระอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพขององค์รัชทายาท ผู้มีชาติกำเนิดสูงส่งและได้รับการระบุจากพระโอษฐ์ขององค์รัชทายาทให้เป็นพระชายาองค์รัชทายาท ลงจากตำแหน่งได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงธิดาข้าราชการผู้ผิดคนหนึ่ง