มารดาตระกูลเมิ่งน้ำตาไหลพราก “หลักฐานชัดเจน ฝ่าบาททรงกริ้วอย่างยิ่ง ตรัสตรง ๆ ว่าเจ๋อเอ๋อร์ประพฤติตนเลวทราม ทำลายพระเกียรติแห่งราชวงศ์”
“เจ๋อเอ๋อร์จากไปแล้ว ฝ่าบาทจึงไม่อาจเอาผิดเขาได้ เลยทรงตำหนิบิดาของเจ้าว่าอบรมสั่งสอนบุตรไม่เหมาะสม ลงโทษให้พวกเราจัดการเรื่องวุ่นวายที่เจ๋อเอ๋อร์ก่อขึ้นให้เรียบร้อย และชดเชยแก่ผู้เสียหายเป็นสองเท่า”
มารดาตระกูลเมิ่งรู้สึกอึดอัดปวดร้าว ยกมือกุมอก “เงินทองเป็นเรื่องเล็ก น่าสงสารเจ๋อเอ๋อร์จากไปตั้งแต่อายุยังน้อย ชื่อเสียงก็ยังถูกทำลาย แม้แต่ชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ผุดผ่องของตระกูลเมิ่งเราก็พลอยเสื่อมเสียไปด้วย!”
เมิ่งยวนหอบหายใจเฮือกใหญ่ “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้! ทำไมถึงกลายเป็นเช่นนี้!”
มารดาตระกูลเมิ่งเช็ดน้ำตา ดวงตาแดงก่ำ “เรื่องนี้ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่เห็น”
“บิดาของเจ้ากับน้องชายเป็นทั้งพ่อตาและน้องภรรยาขององค์รัชทายาท ส่วนเลี่ยงเสี่ยงก็เป็นคนขององค์รัชทายาท เรื่องนี้หากไม่ได้รับคำสั่งจากองค์รัชทายาท ต่อให้มีความกล้าสิบเท่า เขาก็ไม่กล้าทำเช่นนี้!”
เมิ่งยวนเองก็นึกถึงเรื่องนี้เช่นกัน จึงรู้สึกกระวนกระวายใจ
“ขุนนางในราชสำนักคนใดบ้างไม่รู้ว่าเลี่ยงเสี่ยงสนิทสนมกับรัชทายาท การกระทำในวันนี้ ทุกคนล้วนมองออกชัดเจน นี่เป็นองค์รัชทายาทที่ตบหน้าบิดาของเจ้าเขยชัด ๆ!”
มารดาตระกูลเมิ่งร้อนใจ “แต่ข้ากับบิดาของเจ้าคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าองค์รัชทายาททรงทำเช่นนี้ด้วยเหตุใด พวกเราไปล่วงเกินพระองค์ตรงไหน ถึงไม่เห็นแก่ไมตรีของการเป็นญาติ!”
“หรือจะเป็นเรื่องวันนั้นที่เจ้ากับบิดาของเจ้าโน้มน้าวพระองค์ อย่าทำให้ฝ่าบาทไม่พอพระทัยเพราะทำร้ายหญิงแห่งสำนักสอนศิลป์เพื่อฮั่นหวางน้อย? บิดาของเจ้าบอกว่าวันนั้นองค์รัชทายาททรงแสดงสีหน้าไม่ดีกับเจ้า หรือพวกเราจะล่วงเกินพระองค์เพราะเรื่องนี้จริง ๆ?”
“แต่ก็ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น!” ฮูหยินแซ่เมิ่งพึมพำวิเคราะห์กับตนเอง “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร อย่างไรเสียก็เป็นญาติทางการสมรส จะถึงกับมีความเห็นต่างกันเพียงคำแนะนำสองสามประโยค แล้วพากันไปถึงโถงใหญ่ ทำให้ตระกูลเราขายหน้าอย่างร้ายแรงเช่นนี้ได้อย่างไร”