เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นซึ่งเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและอำมหิต ราวกับปีศาจจากขุมนรก แม้หลินเหยาจะทะเลาะเบาะแว้งกับเจียยี่มาตั้งแต่เล็ก ทั้งสองต่างไม่มีใครยอมใคร ทว่าสายตาเช่นนี้ก็ยังทำให้หลินเหยารู้สึกเย็นวาบไปทั้งกาย
เซียยิ้นเฉินให้นางไปรออยู่ด้านนอกวังก่อน
เจียยี่จ้องมองผู้ที่จากไปไม่กะพริบตา จนกระทั่งอีกฝ่ายลับหายไปจากสายตา นางจึงหันกลับมามองคนตรงหน้า
“พี่ชายเอนเอียงเข้าข้างซ่งหลินเหยามาตั้งแต่เล็ก ทุกครั้งที่ข้าทะเลาะกับนางตอนเด็ก พี่ชายก็ปกป้องนางอยู่เสมอ เรื่องเล็กน้อยพวกนั้นข้าก็ปล่อยไปได้ แต่ถึงกับเรื่องสำคัญชั่วชีวิตเช่นนี้ พี่ชายยังจะเข้าข้างนางอีกหรือ!”
คนที่เพิ่งอาละวาดอยู่ในตำหนักของตนเองพลันมุ่งหน้ามาหาเซียยิ้นเฉินอีกครั้ง
“ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพวกท่านมีใจให้กันมาตั้งแต่แรก ต้องเป็นเพราะพี่ชายไม่อยากให้นางแต่งงานไปไกล จึงแต่งเรื่องโกหกขึ้นมา ท่านจงใจปกป้องนางชัด ๆ เมื่อก่อนก็เป็นเช่นนี้ ตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นนี้!”
ตอนหลินเหยายังเยาว์วัยและอยู่ในวังหลายปี เจียยี่เป็นคนที่ไม่ถูกชะตากับนางที่สุด ทั้งสองทะเลาะเบาะแว้งกันอยู่เสมอ ส่วนองค์รัชทายาทก็ปกป้องซ่งหลินเหยาอยู่ร่ำไป เจียยี่จึงรู้สึกถึงความลำเอียงของพี่ชายมาตั้งแต่เด็ก
เมื่อเผชิญหน้ากับคนที่กำลังเดือดดาล องค์รัชทายาทก็ไม่ได้เอ่ยคำใด
พอได้ยินนางพูดถึงการปกป้องกันมาตั้งแต่เล็ก เซียยิ้นเฉินก็ส่ายหน้า
หลินเหยาแม้จะร่าเริงและชอบเคลื่อนไหว แต่ก็ไม่ใช่คนที่ชอบก่อเรื่อง ทว่าน้องสาวคนนี้ตรงหน้า...
อาศัยความโปรดปรานจากพระบิดาผู้รักใคร่พระสนมคนโปรด นางจึงหยิ่งผยองและเอาแต่ใจมาตั้งแต่เล็ก ไม่เห็นหัวผู้ใด กดข่มองค์หญิงองค์อื่นจนไม่มีที่ยืน
เมื่อครั้งยังเยาว์ นางมักพาองค์หญิงที่เป็นพวกเดียวกันมาหาเรื่องหลินเหยาอยู่บ่อยครั้ง ต่อให้เขาคอยปกป้องนาง หลังจากนั้นเจียยี่ก็ยังชอบใส่ความและยุยงให้พระบิดาเข้าใจผิดอยู่เสมอ