รถลากทิ้งรอยล้อคู่ลึกไว้บนทางดินโคลน
ทุกคนฝ่าลมฝนที่พัดกระหน่ำบ้างเบาบ้าง ในที่สุดก็ลากกระสอบปุ๋ยใบใหญ่ห้าใบที่อัดแน่นไปด้วยของทะเลเข้ามาในลานบ้านเก่าได้สำเร็จ
อู๋กังเอื้อมมือไปสอดกลอนประตูรั้ว ก่อนจะพิงบานประตูอย่างหมดแรง หอบหายใจแรง
“ในที่สุดก็ถึงบ้านสักที พวกขี้อิจฉานั่น เมื่อกี้เล่นเอาฉันเกือบหัวใจวาย”
หวังเฟิงปาดน้ำฝนบนใบหน้า ยังไม่ทันหายใจให้ทั่วท้องก็รีบเดินไปที่รถลาก แก้ปากกระสอบใบหนึ่งออก
“โครม!”
เธอใช้สองมือยกกระสอบขึ้นอย่างแรง ปลิงทะเลหนามดำครึ่งกระสอบพร้อมโคลนทรายจึงเทกระจายลงบนแผ่นหินสีเขียวในลานบ้าน
ดำพรืดเต็มพื้นที่ มองแล้วชื่นใจเหลือเกิน
“โอ๊ยแม่เจ้า นี่มันปลิงทะเลที่ไหนกัน นี่มันเงินทั้งนั้น!”
ดวงตาของหวังเฟิงเป็นประกาย เธอเอามือที่เปื้อนโคลนเช็ดกับขากางเกงลวก ๆ สองสามที
อู๋ซุ่ยเท่าหอยสังข์มะพร้าวกับหอยสังข์ที่อยู่ในถังออกมาด้วย
หอยทะเลตัวหนักอึ้งกระแทกลงบนแผ่นหิน ส่งเสียงทึบดังขึ้น
ซูอวี่เดินเข้ามาใกล้ ย่อตัวลงข้างหอยสังข์มะพร้าวหนัก 15 ชั่ง แล้วใช้นิ้วจิ้มเปลือกหนา ๆ ของมัน
“พี่อู๋ หอยตัวนี้ขายได้เท่าไรหรือ? ตัวใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้เป็นร้านอาหารทะเลในเซี่ยงไฮ้ที่ผมเคยไป ก็ยังไม่เคยเห็นเลย”
อู๋ซุ่ยปัดโคลนทรายออกจากมือ
“หอยสังข์มะพร้าวป่าที่คุณภาพดีขนาดนี้ อย่างน้อยก็ขายได้หลายร้อย ถ้าเจอเถ้าแก่ที่ดูของเป็น อาจขายได้ถึงหลักพันเลย”
หลี่ชุ่ยฮวากับอู๋เจี้ยนกั๋วได้ยินเสียงดังมาจากข้างนอก จึงคว้าเสื้อคลุมเดินออกมาจากในบ้าน