กินอิ่มดื่มหนำแล้ว อู๋กังก็เรอเสียงดัง ก่อนเริ่มเก็บชามตะเกียบบนโต๊ะ
อู๋ซุ่ยไม่ได้ขยับไปไหน เขาหยิบม้านั่งเตี้ยตัวหนึ่งมานั่งข้างถังน้ำ สายตาจับจ้องหอยสังข์มะพร้าวสิบกว่าตัวในตะกร้าไม่วางตา
โดยเฉพาะตัวใหญ่ยักษ์หนัก 15 ชั่งตัวนั้น เปลือกสีเหลืองแต้มจุดดำเป็นประกายชวนลิ้มลองเมื่อสะท้อนกับผิวน้ำ
“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พ่อ แม่” จู่ ๆ อู๋ซุ่ยก็เอ่ยขึ้น
“มีอะไรหรือ?” อู๋กังชะงักฝีเท้า มือยังถือชามอยู่
“หอยสังข์มะพร้าวพวกนี้ ผมไม่คิดจะขายแล้ว” อู๋ซุ่ยชี้ไปยังตะกร้าบนพื้น
ทันทีที่พูดจบ ลานบ้านก็เงียบสนิท
ผ้าขี้ริ้วที่หวังเฟิงเพิ่งหยิบขึ้นมาร่วงแปะลงบนโต๊ะ เธอก้าวพรวดเดียวมาหยุดตรงหน้าอู๋ซุ่ย น้ำเสียงสูงขึ้นหลายระดับ
“น้องรอง นายไม่ได้เป็นไข้ใช่ไหม? หอยสังข์มะพร้าวสิบกว่าตัวนี่ อย่างน้อยก็ขายได้สองสามพันหยวน ไม่ขายแล้วจะเก็บไว้ตั้งโชว์ตอนปีใหม่หรือไง?”
อู๋เจี้ยนกั๋วขมวดคิ้ว ก่อนหยิบกล้องยาสูบออกมาเคาะกับมุมโต๊ะ
“อาซุ่ย เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ พวกเราหากินทะเล พอจับของดีได้ก็ต้องรีบเปลี่ยนเป็นเงิน เก็บไว้ในมือจะมีประโยชน์อะไร?”
หลี่ชุ่ยฮวาไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้าตอนมองอู๋ซุ่ยก็ไม่เห็นด้วยอย่างชัดเจน
ทั้งบ้านมีเพียงเฉินเสวี่ยที่เดินมาข้างอู๋ซุ่ย เธอดึงชายเสื้อเขาเบา ๆ แล้วถามเสียงแผ่ว
“อาซุ่ย ที่เก็บหอยพวกนี้ไว้ เพราะมีแผนอย่างอื่นหรือ?”
อู๋ซุ่ยตบหลังมือเฉินเสวี่ยเบา ๆ เป็นเชิงบอกให้เธอสบายใจ ก่อนหันไปมองหวังเฟิงที่ร้อนใจจนแทบกระทืบเท้า