ชาวบ้านแย่งปลิงทะเลตัวใหญ่กัน ถึงขั้นผลักดันกันเอง
หวังเฟิงเห็นสถานการณ์เช่นนั้นก็ร้อนใจขึ้นมา
“เจ้ารอง พวกสารเลวนี่มาแย่งของเราแล้ว จะเอายังไงดี?”
อู๋ซุ่ยยังใจเย็น เขาตบกระสอบปุ๋ยที่อัดแน่นไปด้วยของเบา ๆ
“พี่สะใภ้ใหญ่ เราได้ของชิ้นใหญ่ไปแล้ว ที่เหลือก็ปล่อยให้พวกเขาแย่งกันเถอะ มัดปากกระสอบให้แน่น เตรียมกลับกันได้แล้ว”
อู๋กังกับซูอวี่รีบลงมือมัดปากกระสอบ
ในจังหวะนั้นเอง ไล่เอ้อร์หิ้วถังที่มีของอยู่ครึ่งถัง พลางเก็บของไปด้วยและขยับเข้ามาทางอู๋ซุ่ย
เขาเก็บของจนตาลุก ไม่ทันดูทาง จึงเดินตรงเข้ามาในบริเวณที่อู๋ซุ่ยกับพวกเพิ่งเก็บกวาดไป
บนพื้นแทบไม่เหลือของมีค่าแล้ว
ไล่เอ้อร์กวาดตามองอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่รอบหนึ่ง ก่อนจะเหลือบไปเห็นแอ่งน้ำข้างเท้าหวังเฟิง
ในแอ่งน้ำนั้นมีมังกรเขียวตัวเล็กที่เพิ่งถูกคลื่นซัดขึ้นฝั่งติดอยู่พอดี!
อย่างน้อยก็หนักสามถึงสี่ชั่ง หนวดยาวสองเส้นยังแกว่งไหวอยู่เหนือผิวน้ำ
“เชี่ย! กุ้งมังกร!”
ไล่เอ้อร์ร้องลั่น ทิ้งถังในมือแล้วพุ่งไปยังแอ่งน้ำ มือทั้งสองยื่นคว้ากุ้งมังกรลายสวยตัวนั้นทันที
หวังเฟิงอยู่ใกล้ที่สุด จึงตอบสนองได้ไว นางเหยียบขอบแอ่งน้ำไว้ ขวางมือของไล่เอ้อร์
“ไล่เอ้อร์ ตาบอดหรือไง? ของนี่อยู่ใต้เท้าข้า!”
ไล่เอ้อร์โมโหจนหน้าแดง เขาเงยหน้าจ้องหวังเฟิงอย่างดุร้าย
“พูดเหลวไหล อยู่ในแอ่งน้ำ ใครจับได้ก็เป็นของคนนั้น รีบหลบไป!”
พูดจบ ไล่เอ้อร์ก็ยื่นมือไปผลักขาของหวังเฟิง