อู๋เจี้ยนกั๋วเองก็เคยสร้างผลงานใหญ่โตในทะเลมาแล้ว
ในยุคนั้น ทุกบ้านต่างกินไม่อิ่ม แถวนี้ก็ไม่มีไร่นาเพียงพอ หากอยากมีข้าวกินก็ต้องออกทะเลไปหาเลี้ยงชีพ
อย่าว่าแต่เงินสองล้านเลย ต่อให้มากกว่านั้นเขาก็เคยเห็นมาแล้ว
เขาวางจอกสุรา กวาดตามองคนในครอบครัวรอบหนึ่ง ก่อนจะหยุดสายตาที่หวังเฟิง
“ซื้อแล้วก็ซื้อไป ลานบ้านหลังนั้นฉันเคยไปดูตอนเข้าเมืองมาก่อน พื้นที่กว้างขวาง เป็นทรัพย์สินที่จับต้องได้จริง”
หวังเฟิงร้อนใจ “พ่อ นั่นมันตั้งสองล้านกว่า จะซื้อก็ซื้อเลยได้ยังไง พี่รองก็ไม่ปรึกษาที่บ้านสักคำ”
อู๋เจี้ยนกั๋วถลึงตาแล้วตบโต๊ะ
“จะปรึกษาอะไรกัน เงินนั่นอู๋ซุ่ยหามาเอง ปรึกษาเสี่ยวเสวี่ยก็พอแล้ว จะมาปรึกษาอะไรกับเธอ”
“ซื้อเรือซื้อบ้านก็เป็นการลงทุนทั้งนั้น ไม่มีทางขาดทุนหรอก!”
“ตอนนี้พี่รองทำเรื่องเป็นหลักเป็นฐาน ดีกว่าเอาเงินไปเล่นพนันตั้งเยอะ”
“เอาละ เรื่องนี้ไม่ต้องมาบ่นงึมงำกันอีก เป็นเรื่องดีต่างหาก”
“วันหลังพาฉันเข้าเมืองไปดูหน่อย ฉันจะช่วยออกความเห็นให้”
คำพูดของชายชราถือเป็นข้อยุติ คราวนี้ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก
หวังเฟิงแม้จะเจ็บใจจนแทบกระอักเลือด แต่ก็รู้ว่าชายชราพูดมีเหตุผล
เมื่อก่อนอู๋ซุ่ยเล่นพนัน เงินสดแท้ ๆ หายวับไปกับตา แม้แต่เสียงสักแอะก็ยังไม่ได้ยิน
ตอนนี้อย่างน้อยก็ได้ลานบ้านผืนใหญ่กลับมา
แม่ของพวกเขาถอนหายใจ ก้มลงเก็บตะเกียบ
เรื่องวุ่นวายสงบลงชั่วคราว
อู๋กังมองอู๋ซุ่ยด้วยสีหน้ากังวล