ทั้งสามคนเปิดไฟคาดหัว แล้วเดินลุยไปยังใจกลางเกาะอย่างทุลักทุเล
ตอนนี้เฉินหยางยืนได้อย่างมั่นคง ในที่สุดก็ไม่รู้สึกเหมือนฟ้าดินหมุนคว้างอีกแล้ว
หนุ่มวัยกำลังคึกคะนองฟื้นตัวเร็ว เขาถือพลั่วเดินนำหน้า
หลังจากเดินอ้อมแนวโขดหินมาได้ช่วงหนึ่ง
อู๋ซุ่ยก็เปิดเรดาร์กวาดดูอีกครั้งตามความเคยชิน
เพียงมองแวบเดียว หัวใจเขาก็เหมือนสะดุดไปจังหวะหนึ่ง
ใต้พื้นเลนตรงหน้า มีแสงสีเขียวสว่างพร่างพรายอยู่เต็มไปหมด
นี่มันของดีชัด ๆ!
อู๋ซุ่ยเร่งฝีเท้า เดินตรงไปหยุดตรงจุดแสงสีเขียวที่อยู่ใกล้ที่สุด
พื้นเลนของเกาะแห่งนี้ต่างจากชายฝั่งข้างหมู่บ้านโดยสิ้นเชิง
เลนริมทะเลในหมู่บ้านนุ่มและเหนียวเกินไป
พอเหยียบลงไปทีเดียว โคลนก็ท่วมถึงเข่า แถมยังดึงขาออกมาแทบไม่ไหว
พอใช้พลั่วขุดขึ้นมา โคลนที่ติดพลั่วก็จับตัวเป็นก้อนเหนียว ๆ สะบัดเท่าไรก็ไม่หลุด เปลืองแรงสุด ๆ
แต่บนเกาะไม่เหมือนกัน ที่นี่ไม่ใช่พื้นเลนแท้ ๆ
ชั้นทรายเลนมีความหนาจำกัด ข้างล่างส่วนใหญ่เป็นพื้นแข็ง เนื้อดินค่อนข้างแน่น
เหยียบแล้วไม่จม พลั่วก็ปักลงไปได้ง่าย แถมขุดคล่อง ไม่ติดโคลนเลยสักนิด
อู๋ซุ่ยก้มหน้า ใช้ลำแสงจากไฟคาดหัวส่องค้นหาบนพื้นทรายแข็งอย่างละเอียด
ไม่นานเขาก็พบรูประหลาดรูหนึ่ง
ปากรูมีขนาดแค่เท่าหัวแม่มือ กลมเกลี้ยงและทอดลึกลงไปตรง ๆ
ขอบรูเรียบเนียน ไม่มีดินทรายกองอยู่รอบ ๆ
“พี่ใหญ่ มาดูทางนี้หน่อย”