ระหว่างทางกลับหมู่บ้าน อู๋ซุ่ยบอกคนขับรถสามล้อให้แวะที่ร้านรับซื้อของหลินเทา
วันนี้เป็นวันแรกที่น้องเมียมาบ้าน แม้จะมีไก่บ้านที่แม่ยายให้มาแล้ว แต่ยังไงก็ต้องซื้อกับข้าวดี ๆ เพิ่มอีกสักสองอย่าง
หลินเทากำลังต้อนรับลูกค้าอยู่ พอเห็นอู๋ซุ่ยก็ส่งงานในมือให้หลินจิ้ง แล้วเดินยิ้มเข้ามาหา
“โอ้ น้องอู๋ วันนี้ลมอะไรหอบมาล่ะ จะเอาของมาขายหรือ?”
หลินเทายิ้มจนหน้าเป็นร่อง พลางหยิบบุหรี่ส่งให้อู๋ซุ่ยหนึ่งมวน
ตอนนี้ทั้งคู่สนิทกันเหมือนเพื่อน อู๋ซุ่ยจึงไม่เกรงใจ
“พี่หลิน ช่วงพายุไต้ฝุ่นแบบนี้ ใครจะกล้าออกทะเลล่ะ? ที่บ้านมีแขกมา เลยจะซื้อของดี ๆ ไปต้อนรับหน่อย”
พอได้ยิน หลินเทาก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที
“มาถูกจังหวะพอดีเลย ช่วงบ่ายเพิ่งได้ปูเขียวตัวใหญ่ล็อตหนึ่งกับกุ้งเก้าปล้องมา ของดีทั้งนั้น”
“น้องอยากได้ก็เอาไปในราคาทุนเลย!”
อู๋ซุ่ยไม่เกรงใจ เดินตามหลินเทาไปที่ขอบบ่อ คัดปูเขียวตัวใหญ่ด้วยตัวเองสิบตัว จากนั้นชั่งกุ้งเก้าปล้องอีก 1.5 กิโลกรัม แล้วปิดท้ายด้วยปลากะพงหนึ่งตัว
หลินเทายืนกรานไม่ยอมรับเงินเพิ่ม สุดท้ายอู๋ซุ่ยยัดเงิน 500 หยวนใส่มือเขา แล้วหิ้วถุงตาข่ายขึ้นรถสามล้อไป
หลินจิ้งมองรถสามล้อแล่นห่างออกไป ก่อนจะยิ้มแซว
“พี่ ใจดีกับอู๋ซุ่ยจังเลยนะ เงิน 500 หยวนยังไม่พอค่าปูเขียวด้วยซ้ำ”
“ไอ้หนุ่มนี่นิสัยถูกใจพี่ แถมยังหาของดีมาได้ตลอด ผูกมิตรไว้ก็ไม่เสียหาย”
หลินจิ้งคิดดูแล้วก็จริง ของที่อู๋ซุ่ยเอามาขายแต่ละครั้งล้วนเป็นของหายาก พวกเขาก็ได้กำไรไปไม่น้อย