ภายในรถเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตก
หลินเทาอ้าปากค้างไปครึ่งนาที ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ
“อาซุ่ย อย่าเอาพี่เทามาล้อเล่นสิ”
“ตอนหลังตรุษจีนพี่ก็เคยคิดจะเอาลานบ้านนั่นเหมือนกัน กะว่าจะทำเป็นโกดังเก็บอาหารทะเล”
เขาชูนิ้วสามนิ้วให้ดู น้ำเสียงเปลี่ยนไปจนฟังแทบไม่ออก
“พี่ฝากคนไปถามให้แล้ว อีกฝ่ายเปิดปากเรียกตั้ง 3 ล้าน ขาดไปสักหยวนก็ไม่คุย!”
“บอกพี่มาสิว่า นายรับช่วงต่อมาแล้วจริง ๆ เหรอ?”
อู๋ซุ่ยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วพยักหน้า
“รับมาแล้ว แต่ไม่ได้จ่าย 3 ล้านนะ ผมให้หวังไห่ช่วยต่อรองราคา สุดท้ายตกลงกันที่ 2.38 ล้าน”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมอีกประโยค
“จ่ายเต็มจำนวน”
“ซี้ด...” หลินเทาสูดหายใจเฮือก รู้สึกเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลัง
2.38 ล้าน!
จ่ายเต็มจำนวน?!
เขาหลินเทาทำงานอยู่ที่ท่าเรือมาหลายปี นับเงินสดที่มีในมือทั้งหมดแล้วก็ยังมีแค่ราว ๆ ล้านเดียว
เจ้าหนูนี่ไม่พูดไม่จา แต่กลับควักเงินออกมาสองล้านกว่าได้ยังไง?
พอหลินเทามองอู๋ซุ่ยอีกครั้ง แววตาก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง นี่มันชาวประมงที่ไหนกันวะ?
ชาวประมงบ้านไหนจะมีเงินมากขนาดนี้ได้?
ถ้าออกทะเลจับปลาแล้วได้เงินดีขนาดนี้ เขาจะเปิดสถานีรับซื้อไปทำไมให้เสียเวลา
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าอู๋ซุ่ยโชคดี นิสัยก็ถูกคอกัน เลยคบหาเป็นเพื่อน
แต่ตอนนี้ดูท่าแล้ว...เจ้าหนูนี่คงมีภูมิหลังบางอย่างที่เขาไม่รู้สินะ?
“อาซุ่ย...ไม่สิ เถ้าแก่อู๋” หลินเทาถูมือไปมา ก่อนจะสตาร์ตรถอีกครั้ง น้ำเสียงเผลอเจือความประจบประแจงอยู่หลายส่วน