“กรมกิจการทางทะเลบอกว่าเรือลำนี้เป็นเผือกร้อน ให้ผมอย่าไปยุ่ง” อู๋ซุ่ยเก็บโทรศัพท์
พอหลินเทาได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
“เชี่ย หวังไห่พูดแบบนั้นจริงเหรอ?”
“อาซุ่ย เชื่อพี่เถอะ เลิกคิดเรื่องเรือลำนั้นได้แล้ว”
หลินเทาหยิบซองบุหรี่ออกมา มือสั่นเล็กน้อย
“คนของกรมกิจการทางทะเลยังไม่อยากข้องเกี่ยว เรือพรรค์นี้คงเคยมีคนตาย หรือไม่ก็มีปัญหาลับ ๆ ที่พูดออกมาไม่ได้”
อู๋ซุ่ยพยักหน้า “อืม ผมฟังพี่”
“พี่เทา ไปรอผมที่รถก่อนนะ ผมไปบอกอะไรเหล่าหลิวสักหน่อย เดี๋ยวตามไป”
หลินเทาไม่ได้คิดอะไรต่อ กำชับเขาสองสามคำ แล้วหันหลังเดินลงจากเรือไป
พอหลินเทาเดินห่างออกไป อู๋ซุ่ยก็อยู่ตามลำพัง ก่อนจะไต่บันไดเหล็กลงไปยังห้องใต้ท้องเรืออีกครั้ง
แสงสลัวมาก อาศัยเพียงแสงอาทิตย์ไม่กี่สายที่ส่องลงมาจากด้านบนให้พอมองเห็นทาง
อู๋ซุ่ยยืนอยู่กลางห้องเครื่อง แล้วท่องในใจให้เปิดเรดาร์ระบบ
ก่อนหน้านี้เวลาสแกนในทะเล บนหน้าจอเรดาร์จะมีแต่แสงสีเขียวหรือสีทองที่แทนของทะเล
แต่คราวนี้ ลำแสงกวาดไปทั่วโครงสร้างห้องใต้ท้องเรือ ก่อนจะหยุดตรงมุมอับแห่งหนึ่งใกล้กระดูกงูเรือ
แสงสีแดงเจิดจ้ากลุ่มหนึ่งกะพริบถี่ ๆ บนม่านแสง
นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่อู๋ซุ่ยได้รับระบบที่เขาเห็นแสงสีแดง
สีแดงนั้นคล้ำจัด คล้ายก้อนเลือดที่จับตัวแข็ง
แค่จ้องมองแสงกลุ่มนี้ อู๋ซุ่ยก็รู้สึกแน่นหน้าอก หนังศีรษะตึงวาบ แม้แต่ลมหายใจก็ยังติดขัด