พอผู้จัดการได้ยินก็รีบเชิญทั้งสองคนเข้าไปในห้องรับรองแขกทันที
“รอสักครู่นะครับ ผมจะไปเชิญคุณเฝิงมาเดี๋ยวนี้”
ผ่านไปไม่กี่นาที คุณเฝิงก็ผลักประตูเข้ามา
“หลินเทา ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
คุณเฝิงเป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่า รูปร่างอวบอ้วน ดูใจดีและยิ้มแย้มอยู่เสมอ
“คุณเฝิง ไม่ได้แวะมาซื้ออาหารทะเลนานแล้วนะครับ หรือว่าร้านรับซื้อเล็ก ๆ ของผมไม่เข้าตาแล้ว”
“ฮ่า ๆ ๆ... ไอ้หนู ช่วงนี้ฉันยุ่งกับงานหมั้นของลูกสาวอยู่ จะเอาเวลาที่ไหนไปล่ะ”
ทั้งสองฝ่ายทักทายกันอยู่สองสามคำ คุณเฝิงก็เชิญพวกเขานั่งลง ก่อนชงชาให้ด้วยตัวเอง
“เอาละ วันนี้มาหาฉันมีธุระอะไรหรือ ได้ของดีมาใช่ไหม”
คุณเฝิงเองก็เป็นคนฉลาดหลักแหลม พอเห็นหลินเทาพาคนมาด้วย ก็รู้ทันทีว่าคงไม่ได้มาแค่นั่งคุยเล่น
อู๋ซุ่ยไม่พูดให้เสียเวลา เขาหยิบห่อผ้าออกมาวางบนโต๊ะชา แล้วค่อย ๆ คลี่ออก
เดิมทีคุณเฝิงยังยิ้มแย้มอยู่ แต่พอเห็นของในห่อผ้า เขาก็โน้มตัวมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
“ไข่มุกหอยนางรมหรือ”
เขารีบหยิบถาดบุผ้ากำมะหยี่สีขาวกับแว่นขยายออกมาจากลิ้นชัก
“น้องอู๋ จะรังเกียจไหมถ้าฉันขอตรวจดูให้ละเอียด”
“เชิญเลยครับ”
คุณเฝิงเทไข่มุกลงในถาดบุผ้ากำมะหยี่ แล้วหยิบแว่นขยายขึ้นมาส่องดูทีละเม็ด
เขาตรวจดูอย่างช้า ๆ พลางแบ่งไข่มุกออกเป็นหลายกอง
ในห้องรับรองเงียบสนิท มีเพียงเสียงคุณเฝิงพลิกไข่มุกไปมา
ผ่านไปนานกว่าสิบนาที เขาจึงวางแว่นขยายลงแล้วขยี้ตา