“ไปกันเถอะ ตอนนี้ไปโอนกรรมสิทธิ์กัน”
หวังไห่มองอู๋ซุ่ยที่ดื้อดึงไม่ยอมอ่อนข้อ แล้วถอนหายใจ ก่อนหยิบเอกสารหลายฉบับจากลิ้นชักใส่ซองแฟ้ม
“ไอ้หนู นายใจกล้าจริง ๆ”
ทั้งสองลงไปชั้นล่าง ขึ้นรถซานตานาของหวังไห่ แล้วมุ่งหน้าไปยังสำนักงานที่ดินของอำเภอ
ระหว่างทาง หวังไห่มองอู๋ซุ่ยอย่างจนใจ รู้สึกอยู่ตลอดว่าเขาขาดทุนยับเยิน
“น้องชาย ทางสถานีตำรวจสั่งเด็ดขาดไว้แล้ว ก่อนคดีจะปิด ห้ามแม้แต่แมลงวันเข้าไปในเรือนหลังนั้น”
“ตอนนี้นายจัดการเอกสารเสร็จ ก็ได้แต่มองตาปริบ ๆ ใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้หรอก”
อู๋ซุ่ยไม่ใส่ใจ ยื่นบุหรี่ให้หวังไห่ แล้วใช้มือบังลมช่วยจุดให้
“พี่หวัง วางใจเถอะ ที่ผมซื้อที่ตรงนั้นเพราะมองการณ์ไกล”
“จะปิดก็ปิดไปสิ ถือว่าช่วยเฝ้าบ้านให้ผมฟรี ๆ พอดี”
หวังไห่ฟังแล้วหัวเราะ เจ้าหนูนี่รู้จักคิดบัญชีเหมือนกัน
ในสำนักงานที่ดินมีคนไม่มาก มีหวังไห่ซึ่งเป็นคนในพาไปจัดการ เอกสารจึงราบรื่นอย่างเหลือเชื่อ
ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง โฉนดที่ดินสีแดงเล่มใหม่เอี่ยมก็ถูกส่งถึงมืออู๋ซุ่ย
อู๋ซุ่ยเปิดดูแวบหนึ่ง เห็นชื่อของตัวเองพิมพ์อยู่บนนั้นอย่างชัดเจน ในที่สุดก้อนหินในใจก็หล่นลงเสียที
ซื้อที่ฮวงจุ้ยดีผืนนี้ด้วยเงินกว่าสองล้าน คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม
“เรียบร้อยครับ พี่หวัง วันนี้รบกวนพี่แล้ว มื้อเที่ยงผมเลี้ยง ไปกินกันสักมื้อเถอะ”
อู๋ซุ่ยสอดโฉนดที่ดินไว้ในอก แล้วตบหน้าอกเบา ๆ
หวังไห่โบกมือ สีหน้าอ่อนล้า
“ช่างเถอะ ที่สำนักงานมีเรื่องยุ่ง ๆ กองเป็นภูเขารอให้ฉันจัดการอยู่”