“ได้ยินหรือยัง? ไล่เอ้อร์กับเฉิงไข่เสวียนโดนจับเข้าไปแล้ว!”
ป้าจางโบกพัดใบลานในมือ น้ำเสียงเจือความสะใจอยู่ไม่น้อย
“เกิดอะไรขึ้นล่ะ? เมื่อวานฉันยังเห็นไล่เอ้อร์ซื้อเหล้าที่ร้านขายของชำอยู่เลย!” ลุงหลี่พ่นควันยาเส้นออกมาเป็นวง
“ได้ข่าวจากสถานีตำรวจประจำตำบลว่า พวกเขาสองคนแอบไปขโมยของในลานเก่าร้างของสำนักงานกิจการทางทะเลกลางดึก แล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา”
“ได้ยินว่าข้างในยังมีของต้องห้ามด้วย ถ้าตัดสินโทษจริง คงต้องติดคุกสิบปีแปดปีถึงจะได้ออกมา”
“สวรรค์ช่วย! ของต้องห้ามเชียวหรือ? นั่นมันเรื่องเสี่ยงหัวหลุดชัด ๆ พวกเขาสองคนใจกล้าเกินไปแล้ว”
ใต้ต้นไทร ชาวบ้านพากันพูดคุยเซ็งแซ่
กลางฝูงชน หลิวไท่ไท่นั่งแหมะอยู่บนพื้น ตบต้นขาพลางร้องไห้ น้ำมูกน้ำตาเปรอะเต็มหน้า
“ผู้ใหญ่บ้าน ช่วยไข่เสวียนบ้านฉันด้วยเถอะ!”
“เขาเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลเฉิงนะ จะไม่สนใจได้ยังไง!”
“ใช่แล้ว ผู้ใหญ่บ้าน ปกติไข่เสวียนเป็นคนซื่อสัตย์จะตาย ให้ยืมความกล้าสิบเท่าก็ยังไม่กล้าแตะของต้องห้ามหรอก ต้องมีคนใส่ร้ายเขาแน่!” ญาติคนหนึ่งของตระกูลเฉิงช่วยพูดเสริม
เฉินฉางกุ้ยถูกเสียงอื้ออึงทำเอาปวดหัวไปหมด
เขาล้วงแตะซองบุหรี่ในกระเป๋า ใจหงุดหงิดไม่น้อย
เช้านี้สถานีตำรวจประจำตำบลมาสอบถามข้อมูลในหมู่บ้าน เขาถึงเพิ่งรู้ว่าลานใหญ่ของสำนักงานกิจการทางทะเลถูกน้องชายคนรองตระกูลอู๋ซื้อไปแล้ว
ลานแบบนั้นราคาตั้งสองล้านกว่าหยวนเชียวนะ!
เดิมทีเขากำลังคิดจะไปคุยกับอู๋ซุ่ยเรื่องที่ดินปลูกบ้านในเขตหมู่บ้าน เจ้านี่ตอนนี้ร่ำรวยเป็นกอบเป็นกำ แค่รีดเอามาสักนิดก็พอให้เขากินใช้ไปได้หลายปีแล้ว