ยามเช้าตรู่ อู๋ซุ่ยนวดหลังเอวที่ปวดเมื่อย ก่อนจะค่อย ๆ ลุกจากเตียง
เฉินเสวี่ยกำลังหันหลังพับเสื้อผ้าอยู่ข้างเตียง ลำคอขาวผ่องยังมีรอยแดงจาง ๆ ที่ยังไม่จางหายไปหมด
“เตียงผุ ๆ นี่ กลับไปต้องเปลี่ยนเป็นที่นอนสปริงเสียแล้ว” อู๋ซุ่ยทุบเอวเบา ๆ
เฉินเสวี่ยปรายตามองเขาอย่างตำหนิ ก่อนจะยัดเสื้อผ้าที่พับเรียบร้อยลงตู้
“รีบลุกได้แล้ว พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้คงกินข้าวกันไปแล้ว”
หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ อู๋ซุ่ยก็เดินเอื่อย ๆ ไปยังบ้านเก่า
พอเข้าลานบ้าน กลิ่นหอมของโจ๊กอาหารทะเลก็ลอยมาแตะจมูก
หวังเฟิงถือกับข้าวสองจานเดินออกมาจากครัว พอเห็นอู๋ซุ่ยที่ยืนมือกุมเอว เดินโซเซเหมือนหมดแรง คิ้วก็พลันขมวดเข้าหากันทันที
“โอ้โฮ น้องรองยอมลุกจากเตียงแล้วหรือ?” หวัง
เฟิงวางจานลงบนโต๊ะแปดเซียนดังปัง
“พี่สะใภ้ อรุณสวัสดิ์ครับ” อู๋ซุ่ยลากม้านั่งยาวมานั่ง แล้วเอื้อมมือไปหยิบหมั่นโถวแป้งขาวบนโต๊ะ
“อรุณสวัสดิ์อะไรกัน ตะวันโด่งจนจะเผาก้นอยู่แล้ว!” หวังเฟิงปัดมือเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “ไปล้างมือ!”
อู๋ซุ่ยชักมือกลับอย่างกระอักกระอ่วน
หวังเฟิงกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเบ้ปาก
“ยังหนุ่มยังแน่นแท้ ๆ เดินยังไม่ค่อยไหวแล้ว”
“ดึกดื่นก็ออกไปข้างนอกทุกวัน เสี่ยวเสวี่ยต้องคอยเป็นห่วง แถมยังต้องปรนนิบัติเธออีก”
“ระวังหน่อย อย่าหักโหมจนร่างกายพังไปเสียก่อน ถึงตอนนั้นทั้งบ้านก็ต้องมาคอยดูแลเธออีก”
คำพูดฟังดูหยาบ แต่เหตุผลไม่หยาบตาม อู๋ซุ่ยเข้าใจว่าพี่สะใภ้เป็นห่วง จึงไม่ได้ถือสา