ทั้งครอบครัวนั่งล้อมวงกันอยู่ในลานบ้าน เริ่มประกอบเบ็ดราว
อู๋กังรับหน้าที่ตัดสายหน้าดิน เฉินหยางรับหน้าที่ผูกสายแขนงเข้ากับสายหลัก ส่วนเฉินเสวี่ยกับหวังเฟิงช่วยกันผูกเบ็ดไว้ที่ปลายสายหน้าดิน
อู๋ซุ่ยรับหน้าที่ตรวจสอบขั้นตอนสุดท้าย พร้อมจัดตำแหน่งทุ่นลอยให้เหมาะสม
เสี่ยวหู่กับยาย่าช่วยอะไรไม่ได้ ได้แต่เดินวนไปวนมาอย่างร้อนใจ เดี๋ยวก็ช่วยยกน้ำชา เดี๋ยวก็ช่วยพัดให้ทุกคน
ในลานบ้านมีเพียงเสียงกรรไกรตัดดังกรับ ๆ
บางครั้งก็มีคนผูกผิดไปหนึ่งอัน เรียกเสียงหัวเราะอย่างเอ็นดูจากทุกคน
สายลมอ่อนพัดผ่าน หอบกลิ่นเค็มคาวของน้ำทะเลมาด้วย
หลังจากผูกกันอยู่นานกว่าสองชั่วโมง ในที่สุดก็จัดการสายหลักยาว 1,000 เมตรเสร็จเรียบร้อย
เบ็ด 500 ตัววางขดเป็นระเบียบอยู่ในกะละมังพลาสติกใบใหญ่ มองแล้วช่างน่าตื่นตา
“โอ๊ย หลังฉัน” หวังเฟิงลุกขึ้นยืนแล้วทุบหลังเบา ๆ
“งานนี้ดูเหมือนง่าย แต่ทำไปนาน ๆ ก็เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกัน”
เฉินเสวี่ยนวดนิ้วที่ปวดเมื่อย พลางมองเบ็ดเต็มกะละมังด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจ
“อาซุ่ย ต้องใช้เหยื่ออะไรล่ะ?”
อู๋ซุ่ยยกกะละมังพลาสติกไปวางไว้ตรงมุมกำแพง
“ใช้กุ้งเป็นหรือไม่ก็ปลาหมึกหั่นเป็นชิ้นก็ได้ กลิ่นคาวแรง ปลาตัวใหญ่ชอบที่สุด”
“เก็บของกันก่อนนะ ฉันกับพี่ใหญ่จะออกไปข้างนอกสักเที่ยว คืนนี้กลับดึกหน่อย”
หวังเฟิงกำลังนั่งยอง ๆ ล้างผักที่จะเอาไปผัดเป็นมื้อเย็นอยู่ข้างบ่อน้ำ พอได้ยินก็สะบัดหยดน้ำจากมือ ก่อนหันมามอง