อู๋กังนั่งยอง ๆ อยู่ในห้องใต้ท้องเรือ ใช้นิ้วไล้คลำขอบแผ่นเหล็กแผ่นนั้นไปมาหลายรอบ คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม
“น้องรอง นี่มันแผ่นเหล็กกันระเบิดจริง ๆ”
เขาลุกขึ้นยืน พูดเสียงเบา
“ของนี่แข็งมาก แถมยังเชื่อมติดกับห้องใต้ท้องเรือ ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่”
อู๋ซุ่ยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเปิดปากกระสอบปุ๋ยที่ถืออยู่ หยิบแบตเตอรี่ก้อนหนึ่งออกมา ตามด้วยเครื่องเจียรไฟฟ้าและใบตัดหลายแผ่น
“พี่ เปิดมันออก”
อู๋กังมองอุปกรณ์บนพื้นแล้วกลืนน้ำลาย
เขาถูมือไปมา ก่อนจะหนีบสายไฟของเครื่องเจียรเข้ากับขั้วแบตเตอรี่
“น้องรอง ขึ้นไปดูข้างบนหน่อย เสียงดังมากแน่ ๆ ช่วยคอยระวังให้ที”
“ตัดได้เลย” อู๋ซุ่ยส่องไฟฉายไปยังรอยต่อของแผ่นเหล็ก
อู๋กังสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกดสวิตช์เครื่องเจียร
เสียงเสียดสีแสบแก้วหูดังขึ้นในห้องใต้ท้องเรืออันคับแคบ
ใบเจียรหมุนด้วยความเร็วสูง กรีดเข้าไปตามรอยแยกของแผ่นเหล็ก ประกายไฟพุ่งกระจายเป็นสายยาว
อู๋กังกดเครื่องเจียรไว้ด้วยสองมือ กล้ามเนื้อแขนเกร็งแน่น
แผ่นเหล็กกันระเบิดหนาเกินไป ใบเจียรเพิ่งตัดเข้าไปไม่ถึงครึ่งนิ้ว ผงเพชรบนใบตัดก็สึกหมดแล้ว
ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง เปลี่ยนใบตัดไป 5 แผ่น ในที่สุดก็เจาะแผ่นเหล็กจนทะลุ
“หยุดก่อน” อู๋ซุ่ยยกมือเป็นสัญญาณ
อู๋กังปิดเครื่องตัด หอบหายใจหนัก ๆ แล้วใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนใบหน้า
อู๋ซุ่ยหยิบชะแลงจากกระสอบ สอดเข้าไปตามรอยตัด
“พี่ มาช่วยกันหน่อย”
อู๋กังรีบเข้ามาใกล้ พี่น้องทั้งสองจับปลายชะแลงอีกด้านไว้ คนหนึ่งอยู่บน อีกคนอยู่ล่าง
เสียงเอี๊ยดดังขึ้น แผ่นเหล็กกันระเบิดถูกงัดขึ้นมุมหนึ่ง