ทุกคนในครอบครัวเริ่มเก็บข้าวของเครื่องมือ
เฉินหยางเข็นรถลากเข้ามา อู๋ซุ่ยกับหวังเฟิงช่วยกันยกถังน้ำหนักอึ้งขึ้นรถ
จากนั้นก็ยกเครื่องสูบน้ำขึ้นรถตามไปด้วย
เฉินเสวี่ยพาเด็กสองคนเดินกลับมา ในมือของยาย่ายังกำเปลือกหอยสวย ๆ เอาไว้ ก่อนจะยกให้ดูราวกับนำของล้ำค่ามาอวด
“พ่อ ดูสิ ยาย่าเก็บมาได้!”
“สวยจริง ๆ ยาย่าเก่งมากเลย” อู๋ซุ่ยยิ้มพลางลูบหัวลูกสาว
เสี่ยวหู่ยังงอนตุ๊บป่อง ทำปากยื่นไม่ยอมสนใจอู๋ซุ่ย
หวังเฟิงตบหัวเขาไปหนึ่งทีอย่างหงุดหงิด
“ปากยื่นจนแทบจะแขวนขวดซีอิ๊วได้อยู่แล้ว อายุเกือบ 7 ขวบแล้วนะ อารองแค่เล่นด้วย ทำไมแยกไม่ออกว่าเขาหวังดีหรือร้ายล่ะ?”
เสี่ยวหู่เม้มปาก อยากร้องไห้แต่ก็ไม่กล้า ได้แต่มองแม่ด้วยสีหน้าแสนข้องใจ
พอเก็บข้าวของเรียบร้อย ทั้งครอบครัวก็เข็นของทะเลไปที่ท่าเรือ
ของแค่นี้ไม่คุ้มให้ไปถึงเจิ้นซาน จึงขายให้พ่อค้ารับซื้อที่ตั้งแผงอยู่ตรงท่าเรือ
ราคาปลาฮีมอตรงกับที่อู๋ซุ่ยคาดไว้ประมาณหนึ่ง คือจินละ 78 หยวน
พวกเขาจับมาได้ทั้งหมด 26 จิน ขายได้เงิน 2,028 หยวน
อู๋ซุ่ยแบ่งเงินให้พี่สะใภ้ใหญ่ 400 หยวน ส่วนเงินย่อย 28 หยวนก็แบ่งครึ่งหนึ่งให้เสี่ยวหู่ อีกครึ่งให้ยาย่า
พอเสี่ยวหู่ได้เงินค่าขนม ดวงตาก็เป็นประกาย หายโกรธเป็นปลิดทิ้ง
“อารอง ซื้อกระปุกออมสินให้ผมได้ไหม?”
“ยาย่าก็อยากได้ พ่อ ยาย่าอยากได้กระปุกออมสินด้วย”
อู๋ซุ่ยย่อตัวลง มองเสี่ยวหู่กับยาย่า
“พวกหนูจะเอากระปุกออมสินไปทำไม?”
ยาย่าหันไปมองเสี่ยวหู่ เธอเองก็ไม่รู้ว่ากระปุกออมสินคืออะไร แต่ได้ยินพี่ชายบอกว่าอยากได้ เลยอยากได้ตามบ้าง