อู๋กังร้อนใจจนกระทืบเท้า ชี้ไปทางแผ่นหลังของตาเฒ่าจางพลางตะโกนเสียงต่ำ
“เอ้อร์ นายดึงฉันไว้ทำไม? ตาเฒ่าจางมือไวจะตาย อีกเดี๋ยวก็เก็บปลิงทะเลแถวนี้ไปหมดแล้ว”
อู๋ซุ่ยปล่อยมือ วางถังลงกับพื้น
“พี่ใหญ่ ดูบนหาดเลนสิ มีของเต็มไปหมด พี่จะแย่งปลิงทะเลไม่กี่ตัวกับเขาไปทำไม?”
อู๋กังชะงักไป ก่อนเงยหน้ามองไปไกล ๆ
ทั่วทั้งหาดเลนมีของทะเลกองแน่นจนมองแทบไม่เห็นพื้น ทั้งปลิงทะเลและหอยนานาชนิดที่ถูกคลื่นซัดขึ้นมา
งานนี้คนคนเดียวเก็บไม่หมดจริง ๆ
อู๋ซุ่ยล้วงโทรศัพท์เครื่องใหม่จากกระเป๋า แล้วโทรกลับบ้าน
โทรศัพท์ดังสองครั้งก็มีคนรับ เสียงเฉินเสวี่ยที่ปลายสายฟังดูกระวนกระวาย
“อาซุ่ย พวกคุณไม่เป็นไรใช่ไหม? ลมแรงขนาดนี้ รีบกลับมาเถอะ”
อู๋ซุ่ยปาดน้ำฝนบนใบหน้า แล้วตะโกนใส่โทรศัพท์เสียงดัง
“เมียจ๋า บอกพี่สะใภ้ใหญ่ด้วย ให้รีบเอากระสอบปุ๋ยที่บ้านมาทั้งหมด แล้วมาที่ชายหาดตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน”
ปลายสายเปลี่ยนเป็นเสียงดังลั่นของหวังเฟิงทันที
“อู๋เอ้อร์ นายบ้าไปแล้วหรือไง? ลมยังไม่หยุด ยังจะให้พวกฉันไปชายหาดอีก อยากตายก็อย่าลากพวกฉันไปตายด้วยสิ!”
“พี่สะใภ้ใหญ่ บนชายหาดมีปลิงทะเลเต็มไปหมด ไต้ฝุ่นซัดขึ้นมาทั้งนั้น เก็บกันแทบไม่ทันแล้ว อย่ามัวพูดมาก รีบเอากระสอบมาใส่เงินเร็ว!”
อู๋ซุ่ยไม่รอให้หวังเฟิงด่าต่อ กดวางสายไปทันที
เขาเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ยกถังแล้วเดินหน้าต่อ
ม่านเรดาร์ในหัวเปิดอยู่ตลอด จุดแสงนานาชนิดในระยะ 50 เมตรกะพริบวูบวาบจนตาลาย