อู๋ซุ่ยมองสมบัติมากมายที่เกลื่อนเต็มชายหาด ดวงตาหยีลงด้วยความดีใจ
เดาไว้ไม่ผิดจริง ๆ พายุไต้ฝุ่นพลิกตะกอนใต้ทะเลจนแทบกลับด้าน ของดีที่ซ่อนอยู่ในเขตน้ำลึกพวกนี้ถูกซัดขึ้นมาบนฝั่งหมดแล้ว
“พี่ใหญ่ อย่าเข้าไปใกล้ริมน้ำ เก็บอยู่บนหาดแห้งนี่แหละ”
อู๋ซุ่ยตะโกนบอก ก่อนจะหิ้วถังไปร่วมวงเก็บเงินทันที
ทั้งสามคนราวกับหนูที่ตกลงไปในถังข้าวสาร พากันกวาดเก็บทั่วชายหาดอย่างบ้าคลั่ง
ไม่ต้องหาให้ยุ่งยาก แค่ก้มหน้าก็เจอแล้ว
อู๋ซุ่ยเก็บของไปพลาง เปิดเรดาร์ระบบในหัวไปพลาง
ระยะตรวจจับ 50 เมตรแผ่กว้างออกไป
บนม่านแสง แสงสีเขียวแน่นขนัดจนแทบเชื่อมต่อกันเป็นผืนเดียว
แต่อู๋ซุ่ยไม่ได้สนใจแสงสีเขียวพวกนั้น
เขากำลังมองหาของที่มีค่ามากกว่า
เมื่อเรดาร์กวาดผ่านกองหินระเกะระกะที่มีสาหร่ายทะเลปกคลุมอยู่เบื้องหน้า แสงสีน้ำเงินเจิดจ้ากลุ่มหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นในสายตา
แสงนี้สว่างกว่าของทะเลทุกชิ้นที่เขาเคยเจอมาก่อน
“ของดี!”
หัวใจอู๋ซุ่ยเต้นแรง เขาหิ้วถังสาวเท้าไปยังกองหินนั้น
เมื่อแหวกสาหร่ายทะเลหนา ๆ ออก ก็พบร่องน้ำลึกครึ่งเมตรอยู่ด้านล่าง
ที่ก้นร่องน้ำ ในกองโคลนทรายมีหอยสังข์ฝังอยู่ครึ่งหนึ่ง
อู๋ซุ่ยย่อตัวลง ใช้สองมือออกแรงแคะมันขึ้นมา
หอยสังข์ตัวนี้ใหญ่เท่าชามทะเล เปลือกสีเทาน้ำตาลหยาบกร้าน มีสันนูนเป็นเกลียวอยู่ทั่วทั้งเปลือก พอจับแล้วหนักอึ้ง อย่างน้อยก็น่าจะหนักสามถึงสี่ชั่ง
เนื้อหอยหดตัวอยู่ในเปลือกแน่น มองเห็นเนื้อหนาอวบอยู่ราง ๆ