เมื่อพูดกันจนเข้าใจ ปมในใจของเฉินเสวี่ยก็คลี่คลายลงอย่างหมดจด เธอจึงเข็นอู๋ซุ่ยไปที่ข้างเตียง
“รีบนอนพักสักหน่อยเถอะ กลางคืนยังต้องออกแรงทำงานอีก ต่อให้ร่างกายแข็งแกร่งแค่ไหนก็ทนไม่ไหวหรอก”
“ตอนนี้เลยเหรอ? ยาย่ายังไม่นอน ไม่ค่อยสะดวกมั้ง?”
เฉินเสวี่ยหน้าแดง เธอตบเขาไปหนึ่งที
“พูดอะไรของคุณ ฉันให้ไปพักผ่อนต่างหาก กลางคืนออกทะเลไม่เหนื่อยหรือไง?”
อู๋ซุ่ยยิ้มพลางเดินไปที่ข้างเตียง “ก็ต้องดูว่าทำอะไร ออกทะเลน่ะเหนื่อยแน่นอน”
“ไม่รู้จักเอาจริงเอาจังเลย เอาละ รีบนอนสักพักเถอะ” เธอหันไปเรียกยาย่าอีกครั้ง “เลิกเล่นได้แล้ว ให้พ่อนอนพักหน่อย”
ยาย่ามองอู๋ซุ่ยที่นอนทั้งชุดอยู่ริมเตียง ก่อนลุกขึ้นอุ้มผ้าห่มผืนเล็ก แล้วค่อย ๆ ปีนขึ้นเตียง เอาผ้าห่มคลุมท้องให้อู๋ซุ่ย
“พ่อนอนนะ เดี๋ยวท้องเย็น”
เด็กหญิงตัวน้อยพึมพำเสียงอ้อแอ้ แล้วยังยื่นมือเล็ก ๆ ออกมาตบหน้าอกอู๋ซุ่ยเบา ๆ
ระหว่างตบ เธอก็ฮัมเพลงเลียนแบบท่าทางที่เฉินเสวี่ยใช้กล่อมเธอนอนเป็นประจำ ทำได้คล่องแคล่วไม่น้อย
หัวใจของอู๋ซุ่ยละลายไปกับท่าทางน่ารัก ๆ นั้น เขาจึงรวบตัวเด็กหญิงเข้ามากอด
“โอ๊ย ยาย่าของพ่อกล่อมพ่อนอนได้แล้วหรือเนี่ย!”
ยาย่าดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของเขา พลางหัวเราะคิกคัก
พ่อลูกเล่นกันบนเตียงอยู่พักหนึ่ง เฉินเสวี่ยทนดูต่อไม่ไหว จึงเดินเข้ามาอุ้มยาย่าลงจากเตียง
“พอแล้ว ๆ ยิ่งเล่นยิ่งตาสว่าง รีบหลับตานอนได้แล้ว”