อู๋ซุ่ยฮัมเพลงที่ไม่มีใครรู้จัก พลางกลับไปยังบ้านหินเก่าทางตะวันออกของหมู่บ้าน
เฉินเสวี่ยกำลังเตรียมของกินสำหรับออกทะเลคืนนี้ให้พวกเขา
พอได้ยินเสียง เธอก็เงยหน้าขึ้น
“กลับมาแล้วเหรอ? เป็นยังไงบ้าง?”
อู๋ซุ่ยเดินเข้าไป หยิบซาลาเปาร้อน ๆ ลูกหนึ่งขึ้นมากัดอย่างเป็นธรรมชาติ
“เรียบร้อยแล้ว”
เห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจของเขา เฉินเสวี่ยก็คลายใจลงในที่สุด
ก่อนหน้านี้หวังเฟิงเอะอะโวยวายในลานบ้าน เธอกลัวจริง ๆ ว่าอู๋ซุ่ยจะมีเรื่องกับผู้ใหญ่บ้าน
“จัดการเรียบร้อยก็ดีแล้ว ฉันกลัวแค่ว่านายจะโมโหขึ้นมา แล้วทะเลาะกับลุงฉางกุ้ยอีก”
“จะเป็นไปได้ยังไง ผมไปทำธุระ ไม่ได้ไปแก้แค้นใครสักหน่อย”
อู๋ซุ่ยกลืนซาลาเปาลงไปสองสามคำ แล้วตบมือปัดเศษแป้ง
ยาย่าสวมกระโปรงตัวน้อย นั่งเล่นหอยสังข์ทะเลที่ปั้นจากดินเหนียวอยู่บนเตียง พอเห็นอู๋ซุ่ยก็หัวเราะคิกคักพลางเรียกเขา
“พ่อ!”
อู๋ซุ่ยก้มลงอุ้มเธอเข้ามาในอ้อมแขน จงใจเอาตอหนวดที่เพิ่งเริ่มขึ้นบนคางไปถูแก้มเธอ
“โอ๊ย ให้พ่อหอมสักฟอด”
หนวดครูดจนยาย่าหัวเราะคิกคัก มือเล็ก ๆ พยายามดันหน้าอู๋ซุ่ยออกสุดแรง
“เจ็บ พ่อมีหนามขึ้นแล้ว!”
เฉินเสวี่ยมองพ่อลูกหยอกล้อกันอยู่ข้าง ๆ มุมปากก็อดยกขึ้นไม่ได้
หลังจากอู๋ซุ่ยวางยาย่าลงให้เล่นเองแล้ว เขาก็ยกม้านั่งตัวเล็กไปนั่งข้างเตาไฟ
“เมียจ๋า ตอนนี้บ้านเรามีเงินสดเหลือเท่าไหร่?”
มือของเฉินเสวี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง เธอผูกปากถุงตาข่ายแล้วลุกเดินเข้าไปในห้อง
“รอแป๊บ ฉันไปเอาสมุดบัญชีมาให้ดู”
ไม่นานนัก เฉินเสวี่ยก็ถือสมุดบัญชีออกมา
“เงินที่นายเอากลับมาช่วงนี้ นอกจากที่ให้พี่ใหญ่กับเงินซื้อของ ฉันฝากเข้าธนาคารหมดแล้ว”