กุ่ยเจี้ยนโฉวเป็นเขตอันตรายที่ขึ้นชื่อของทะเลแถบนี้
ใต้น้ำมีโขดหินใต้น้ำซ่อนอยู่หนาแน่น กระแสน้ำก็ซับซ้อน อย่าว่าแต่การวางอวนจับปลาเลย ต่อให้แค่แล่นเรือผ่านตามปกติ ชาวประมงเก่าแก่ยังต้องอ้อม
อู๋ซุ่ยตบไหล่พี่ชายเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำ
“พี่ใหญ่ ไม่เป็นไรหรอก เราไม่เข้าไปลึกถึงเขตโขดหิน แค่ขับวนแถวด้านนอกก็พอ”
“เฉินฟู่กุ้ยกับพวกนั้นไม่ใช่ว่าอยากตามมานักหรือ? งั้นฉันก็พาพวกเขาไปเดินเล่นสักหน่อย”
“เรือเราเป็นเรือเหล็ก ส่วนเรือพวกนั้นเป็นเรือไม้หุ้มเหล็ก คนที่เสียเปรียบต้องเป็นพวกเขาแน่”
อู๋กังฟังแล้วกลืนน้ำลาย มองสีหน้ามั่นใจของอู๋ซุ่ย ก่อนจะกัดฟันพูด
“ได้ ฟังนายก็แล้วกัน ยังไงถ้าเรือเสียหายมากก็แค่จ่ายเงินซ่อม”
“ไอ้พวกเวรเอ๊ย อยู่ในหมู่บ้านคอยตามยังพอว่า ออกทะเลแล้วยังตามมาอีก ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย”
อู๋กังหักพวงมาลัยอย่างแรง เรือประมงตัดผิวน้ำเป็นเส้นโค้งสีขาว เบี่ยงออกจากเส้นทางเดิมแล้วมุ่งหน้าไปทางกุ่ยเจี้ยนโฉวด้วยความเร็วเต็มกำลัง
เฉินหยางเห็นไฟสองดวงจากเรือด้านหลังเลี้ยวตามมา หัวใจก็พลันเต้นระทึก
“พี่เขย พวกเขาตามมาจริง ๆ ด้วย”
อู๋ซุ่ยพิงกราบเรือ จุดบุหรี่สูบ แสงไฟวูบไหวสว่างบ้างมืดบ้าง
“ตามมาเถอะ เดี๋ยวก็ถึงคราวร้องไห้แล้ว”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา คลื่นลมบนทะเลเริ่มรุนแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เรือประมงเริ่มโคลงเคลงอย่างหนัก คลื่นทะเลซัดกระแทกตัวเรือ ส่งเสียงทึบก้อง
เบื้องหน้าไม่ไกล กลุ่มโขดหินสีดำทะมึนปรากฏเลือนรางท่ามกลางคลื่น ดูคล้ายสัตว์ยักษ์ที่อ้าปากกว้างราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง