“สรุปแล้วพวกนายออกไปที่ลานเก่าของสำนักงานกิจการทางทะเลกลางดึก ก็เพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นรื้ออุปกรณ์งั้นเหรอ?”
เฉินเฟิงนั่งอยู่หลังโต๊ะ ใช้ปากกาในมือแตะลงบนกระดาษสองสามที
อู๋ซุ่ยนั่งอยู่บนเก้าอี้ ท่าทางผ่อนคลายมาก
“ผู้กองเฉิน ลานนั่นผมซื้อด้วยเงินทั้งหมดที่มีเลยนะครับ”
“พรุ่งนี้ก็จะโอนกรรมสิทธิ์แล้ว เดิมทีเขาบอกว่าอุปกรณ์ของห้องเย็นจะยกให้ผมทั้งหมดด้วย”
“ผมก็แค่กลัวว่าทางสำนักงานกิจการทางทะเลจะ...รื้ออุปกรณ์ทิ้ง เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้นเสียหน่อย”
อู๋ซุ่ยพูดจาจริงใจ จับผิดไม่ได้สักนิด
เฉินเฟิงไม่ได้ตอบ เขาเลื่อนเศษกระดาษจากซองบุหรี่ยับย่นแผ่นนั้นไปไว้กลางโต๊ะ
“ไล่เอ้อร์กับเฉิงไข่เสวียนยืนยันหัวชนฝาว่านายโยนกระดาษแผ่นนี้เข้าไปในบ้านพวกเขา ตั้งใจล่อให้ไปที่เรือ”
อู๋ซุ่ยโน้มตัวเข้าไปมองแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา
“ผู้กองเฉินยกย่องผมเกินไปแล้วครับ”
“ผมก็แค่นักเลงชั้นปลายแถวที่เรียนจบมัธยมปลาย แล้วหาเงินซื้อที่นี่ได้จากการเก็บของทะเลช่วงน้ำลง”
“ถ้าผมรู้จริง ๆ ว่าข้างในมีทองแท่ง ผมคงไปขุดเองกลางดึกแล้ว จะเขียนโน้ตลำบากลำบนไปบอกให้พวกเขาไปเก็บของดีทำไม ผมจะได้อะไรล่ะครับ?”
เฉินเฟิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ จ้องมองอู๋ซุ่ย
เหตุผลนี้ไม่มีช่องโหว่
คนปกติที่ไหนจะยื่นทางทำมาหากินให้คนอื่นถึงมือ?
ยิ่งไปกว่านั้น หลิวเฒ่าที่ห้องสอบปากคำข้าง ๆ ก็ให้ปากคำเสร็จแล้ว
หลิวเฒ่ายืนยันว่าเขาได้ยินเสียงจึงลุกขึ้นมาจับขโมย ตอนนั้นเฉิงไข่เสวียนกำลังจะปีนกำแพงหนี แต่ถูกเขากระชากลงมา