รถตำรวจจอดลงนอกประตูใหญ่ของลานบ้าน
ประตูรถเปิดออก ตำรวจหลายนายกระโดดลงจากรถอย่างรวดเร็ว
อู๋กังลงจากเบาะข้างคนขับแล้วชี้ไปที่ประตูใหญ่
“ตรงนี้แหละครับคุณตำรวจ โจรอยู่ข้างใน”
ตำรวจที่นำทีมชื่อเฉินเฟิง เป็นตำรวจสืบสวนมากประสบการณ์
“เปิดประตู!”
อู๋กังเดินเข้าไป ใช้กุญแจเปิดประตูใหญ่
ลำแสงจากไฟฉายส่องสว่างทั่วลานบ้าน
เหล่าหลิวยังคงกดเฉิงไข่เสวียนเอาไว้ พอเห็นตำรวจมาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“คุณตำรวจ ในที่สุดพวกคุณก็มาเสียที”
“ไอ้หนุ่มนี่ขึ้นไปขโมยของบนเรือ ผมจับได้คาหนังคาเขา ส่วนอีกคนหนีไปแล้ว”
เฉินเฟิงเดินเข้าไปใกล้ สั่งให้ลูกน้องใส่กุญแจมือเฉิงไข่เสวียน
ใบหน้าของเฉิงไข่เสวียนบวมช้ำ เสื้อผ้าเปื้อนโคลนไปหมด สภาพดูแย่ยิ่งกว่าขอทานเสียอีก
“ผมไม่ได้ขโมยนะ ผมไม่ได้เอาอะไรไปสักอย่าง!” เฉิงไข่เสวียนตะโกนแก้ตัวเสียงดัง
“ถ้าไม่ได้ขโมย แล้วดึกดื่นป่านนี้เข้ามาในลานบ้านทำไม?”
เฉิงไข่เสวียนยังคิดคำแก้ตัวไม่ออก ก็เห็นอู๋ซุ่ยลากไล่เอ้อร์ที่ตัวอ่อนปวกเปียกเดินเข้ามาทางประตู
“สารวัตรเฉิน ยังมีอีกคนครับ เพิ่งปีนกำแพงออกมาก็โดนผมจับไว้ได้”
ขาของไล่เอ้อร์อ่อนยวบ เข่าทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นทันที
เฉินเฟิงมองไล่เอ้อร์ แล้วมองเฉิงไข่เสวียน ก่อนหันไปถามอู๋ซุ่ย
“เกิดอะไรขึ้น?”
อู๋ซุ่ยแบมือ สีหน้าไร้เดียงสา
“ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ”
“ผมเพิ่งซื้อบ้านหลังนี้ พรุ่งนี้ก็จะโอนกรรมสิทธิ์แล้ว เลยไม่ค่อยวางใจ ก็เลยแวะมาดูสักหน่อย”