“อาฉางกุ้ย อยู่บ้านไหม?”
มีเสียงลากรองเท้าแตะดังมาจากหลังบานประตู
ประตูรั้วแง้มออกกว้างเพียงสามนิ้ว ภรรยาผู้ใหญ่บ้านหรี่ตามองออกมา
พอเห็นว่าเป็นอู๋ซุ่ยที่ยืนอยู่ข้างนอก เธอก็กลอกตาใส่
สายตาเลื่อนลงไปหยุดอยู่ที่ถุงสีแดงใบใหญ่หลายใบ ซึ่งมีตัวอักษรสีทองพิมพ์อยู่
ถุงกระดาษแข็งเนื้อหนาข้างในบรรจุบุหรี่สองคอตตอนที่เป็นกล่องทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส กับกล่องเหล้าขาวสองขวดที่ผูกด้วยริบบิ้นแพรสีแดง ส่วนล่างสุดยังมีผลิตภัณฑ์บำรุงสุขภาพบรรจุหีบห่อขนาดใหญ่อีกสองกล่อง
“อุ๊ย อาซุ่ยเองเหรอ”
ภรรยาผู้ใหญ่บ้านเปิดประตูบ้านกว้าง พลางเหน็บผมที่หลุดลุ่ยไว้หลังหู รอยยิ้มและเสียงหัวเราะอบอุ่นของเธอดังก้องไปทั่วลานบ้านทันที
“ดึกป่านนี้แล้ว รีบเข้าบ้านเถอะ ลมทะเลข้างนอกแรง!”
“เด็กคนนี้นี่ มาบ้านทั้งทีจะเปลืองเงินทำไมกัน?”
ปากบอกว่าเปลืองเงิน แต่มือที่ยื่นไปรับถุงกลับไม่ลังเลแม้แต่น้อย
อู๋ซุ่ยส่งของให้เธออย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนเดินเข้าไปในลานบ้าน
เฉินฉางกุ้ยนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา พอเห็นถุงหนักอึ้งสองใบในมือภรรยา โดยเฉพาะเหล้าเหมาไถสองกล่อง เขาก็ยิ้มพลางลุกขึ้น
“อาซุ่ยมาแล้วเหรอ? นั่งสิ รีบนั่ง”
เขาชี้ไปยังโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม แล้วเอื้อมมือหรี่เสียงโทรทัศน์ลงเล็กน้อย
ภรรยาผู้ใหญ่บ้านยกของเข้าไปไว้ในห้องด้านใน ก่อนหันไปชงชาแล้วนำมาเสิร์ฟ
อู๋ซุ่ยหยิบบุหรี่ออกมา ยื่นให้ผู้ใหญ่บ้านหนึ่งมวน จุดสูบเองหนึ่งมวน ส่วนที่เหลือวางไว้บนโต๊ะทั้งหมด
เฉินฉางกุ้ยรับบุหรี่ไป ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น
“ได้ยินเหล่าหลิวบอกว่า บ่ายนี้นายไปซื้อเครื่องกว้านที่ตำบลมาเหรอ?”
“ใช่ครับ บนเรือต้องมีอุปกรณ์หนัก ๆ เพิ่มหน่อย ไม่อย่างนั้นถ้าต้องสาวเชือกด้วยแรงคนอย่างเดียว คนไม่กี่คนคงเหนื่อยตายในทะเลแน่”