ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที ทั้งสองก็เข้าใจตรงกัน
“นายก็มาหาทองแท่งเหมือนกันเหรอ?!” ทั้งคู่ถามขึ้นพร้อมกัน
พอพูดจบ บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที
จากความตกใจกลายเป็นความระแวดระวังและเป็นปรปักษ์
เฉิงไข่เสวียนยืดตัวขึ้น ปัดฝุ่นที่ขากางเกง แล้วก้าวไปข้างหน้าสองก้าว
“ไล่เอ้อร์ ที่นี่ฉันเล็งไว้ก่อนแล้ว ไม่เกี่ยวกับแก รีบไสหัวไปซะ”
“ถุย! พูดบ้าอะไรของแก!” ไล่เอ้อร์ได้ยินแล้วก็ไม่พอใจ เขาก้มลงหยิบชะแลงบนพื้นขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ
“ฉันมาก่อน แกจะให้ฉันไสหัวไปงั้นเหรอ?”
“ใครเจอก็มีส่วนแบ่ง ของข้างในฉันแบ่งให้แกหนึ่งส่วน”
“หนึ่งส่วนเหรอ? ฝันไปเถอะ!” เฉิงไข่เสวียนแค่นเสียง พลางหยิบไขควงจากกระเป๋าออกมาขู่
“แกเป็นใครถึงกล้ามาแบ่งเงินกับฉัน?”
“เชื่อไหมว่าพรุ่งนี้ฉันจะไปป่าวประกาศในหมู่บ้าน ว่าแกขโมยของจากสำนักงานกิจการทางทะเล”
ไล่เอ้อร์ถูกยั่วโมโห เขาก้าวเข้าไปประชิดอีกฝ่าย
“ก็ลองป่าวประกาศดูสิ! คิดว่าฉันกลัวแกจริง ๆ หรือไง?”
“ตอนกลางวันแกโดนอู๋ซุ่ยซ้อมหน้าบ้านอู๋เอ้อร์แล้วยังไม่พอใช่ไหม? ยังอยากมาหาเรื่องฉันอีกหรือ?”
“แกกล้าพูดถึงอู๋เอ้อร์เหรอ!” เฉิงไข่เสวียนทนฟังชื่อนี้ไม่ได้ที่สุด เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นความอัปยศครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า พุ่งเข้าใส่ทันที
“ฉันจะอัดไอ้โสดหัวล้านอย่างแกให้ตาย!”
ไล่เอ้อร์เองก็ไม่ยอมน้อยหน้า ยกชะแลงขึ้นแล้วพุ่งสวนเข้าไป
ทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนดาดฟ้าเรือ
เพราะกลัวจะทำให้คนอื่นแตกตื่น ทั้งสองจึงไม่กล้าตะโกนเสียงดัง ได้แต่กัดฟันด่ากันเสียงต่ำ