ผู้คนค่อย ๆ แยกย้ายกันไป
อู๋กังรีบแย่งจอบจากมือพ่อ ส่วนหวังเฟิงก็ชวนทุกคนเข้าไปในลานบ้าน
อู๋ซุ่ยมองตามทิศทางที่เฉิงไข่เสวียนจากไป มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
เอาสิ ก่อเรื่องกันเข้าไป ก่อให้เต็มที่เลย
รอให้พวกแกขึ้นเรือลำนั้นก่อนเถอะ แล้วจะได้ร้องไห้แน่
เฉิงไข่เสวียนหนีตามแม่กลับบ้านไปตลอดทาง
พอเข้าลานบ้าน เฉิงไข่เสวียนก็โมโหจนเตะอ่างน้ำในลานบ้านคว่ำ
“บัดซบ! ไอ้สารเลวอู๋เอ้อร์ ลงมือหนักชะมัด!”
เฉิงไข่เสวียนลูบแก้มที่บวมเป่ง พลางสูดปากด้วยความเจ็บ
หลิวไท่ไท่นั่งอยู่บนธรณีประตู เช็ดน้ำตาไปด่าไป
“หอยนางรมของฉัน! นั่นมันตั้งหลายพันหยวนเชียวนะ”
ยิ่งเฉิงไข่เสวียนคิดก็ยิ่งคับแค้นใจ วันนี้ไม่เพียงไม่ได้ประโยชน์อะไร แถมยังขายหน้าต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านอีก เขากลืนความแค้นนี้ไม่ลงเด็ดขาด
เขาด่าไปตลอดทางจนถึงหน้าห้องโถง กำลังจะเข้าไปหายาดองมาทาหน้า
จู่ ๆ ปลายเท้าก็เตะโดนของแข็งชิ้นหนึ่ง
เฉิงไข่เสวียนก้มลงมอง เป็นก้อนหินขนาดเท่ากำปั้น ด้านนอกห่อด้วยซองบุหรี่
“บัดซบ อย่าให้จับได้เชียวว่าไอ้เวรที่ขว้างหินใส่กระจกเป็นใคร”
เฉิงไข่เสวียนสบถ พลางก้มลงเก็บก้อนหินขึ้นมา ตั้งใจจะโยนซองทิ้ง
แต่พอสายตากวาดผ่านตัวหนังสือบนซองบุหรี่ การเคลื่อนไหวของเขาก็ชะงักกึก
เฉิงไข่เสวียนโน้มตัวเข้าไปดูใกล้ ๆ ดวงตาเบิกกว้าง
เขารีบขยี้ตา แล้วนำกระดาษแผ่นนั้นไปดูใต้แสงแดด อ่านซ้ำอย่างละเอียดอีกครั้ง
ลายมือบนกระดาษชัดเจนแจ่มแจ้ง
“ใต้ท้องเรือเถื่อนที่ถูกยึดไว้ในลานเก่าของสำนักงานกิจการทางทะเลมีทองคำแท่งซ่อนอยู่”
หัวใจของเฉิงไข่เสวียนเต้นรัว
ทองคำแท่ง?
เรือเถื่อน?