ประวัติการใช้เบ็ดราวในท้องถิ่นนั้นยาวนานไม่น้อย
มีบันทึกการใช้วิธีนี้มาตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิงแล้ว
ช่วงนี้เป็นฤดูห้ามจับปลา ใช้อวนไม่ได้ เบ็ดราวจึงเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลย
คนอื่นอาจตกปลาไม่ได้สักตัว แต่ดูจากดวงของอู๋ซุ่ยตอนนี้ อู๋กังคงแทบไม่มีทางได้เบ็ดเปล่ากลับมา
เขาลูบคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ที่นายพูดก็มีเหตุผลอยู่เหมือนกัน แถวทะเลบ้านเรามีโขดหินใต้น้ำเยอะ เรือใหญ่เข้ามาไม่ได้ พอดีเลยสำหรับวางเบ็ดราว”
“ถ้าตกปลาเก๋าหรือปลากะมงดำได้ ก็ขายได้เงินไม่น้อย”
“แค่ต้องลงทุนซื้อสายหลักกับเบ็ดตกปลาน่ะสิ”
ตอนนี้อู๋ซุ่ยแทบอยากตบต้นขาตัวเองให้บวม ปลาสีทองตัวเมื่อครู่ถ้าจับขึ้นมาได้ คงมีทุนซื้อเบ็ดราวตั้งหลายชุด
“พี่ใหญ่ พรุ่งนี้เช้าไปซื้ออุปกรณ์ที่ตลาดในตำบลกันเถอะ เราทำไว้หลายชุดหน่อย คราวหน้าออกทะเลจะได้เอาไปด้วยเลย”
“ได้ ฝากพี่จัดการเอง”
ทั้งคู่กำลังคุยกันอยู่ เฉินหยางก็ชี้ไปใต้หน้าผาแล้วตะโกนขึ้นมา
“พี่เขย พี่ใหญ่ น้ำลงแล้ว!”
อู๋ซุ่ยลุกขึ้นมอง แล้วก็เห็นว่าโขดหินสีดำมืดโผล่พ้นน้ำขึ้นมาเกือบครึ่งแล้วจริง ๆ
หอยนางรมเกาะอยู่เต็มก้อนหิน มองแล้วชวนให้ดีใจ
“ลงมือกัน!”
อู๋ซุ่ยโบกมือ ทั้งสามคว้าอุปกรณ์แล้วพลิกตัวลงจากเรือ
เพราะมีประสบการณ์จากเมื่อคืน คราวนี้ทั้งสามจึงทำงานคล่องแคล่วกว่าเดิม
เสียงค้อนกระทบดังแว่วไปทั่วราตรี
พวกเขาทำงานจนถึงตีสี่กว่า ๆ เมื่อน้ำเริ่มขึ้น ทั้งสามจึงหยุดมือ
บนดาดฟ้าเรือมีหอยนางรมกองพะเนินเพิ่มขึ้นมาอีกกว่า 2,000 ชั่ง
ทั้งสามเหนื่อยจนตัวเปียกชุ่ม นอนแผ่บนดาดฟ้าแล้วหอบหายใจเฮือกใหญ่
“เอาละ พักกันก่อนแล้วค่อยกินข้าว กินเสร็จกลับบ้านกันเลย”