หวังเฟิงถึงกับโกรธจนหัวเราะออกมา
“ครึ่งหนึ่งเหรอ? อยากได้ครึ่งหนึ่งใช่ไหม? งั้นฉันตบให้หน้าเธอบวมเป็นหัวหมูครึ่งหนึ่ง เอาไหมล่ะ?”
อู๋ซุ่ยดึงแขนเฉินเสวี่ยเบา ๆ อยู่ข้าง ๆ แล้วลดเสียงลง
“เสี่ยวเสวี่ย ไปที่คณะกรรมการหมู่บ้านที เรียกผู้ใหญ่บ้านมา”
เรื่องแบบนี้ต้องให้คนในหมู่บ้านออกหน้ามาจัดการ ไม่อย่างนั้นต่อไปใคร ๆ ก็วิ่งมาเอาเปรียบพวกเขาได้
ถึงเขาจะไม่กลัวคนมาหาเรื่อง แต่ต้องวุ่นวายแบบนี้ทุกวันก็น่ารำคาญเกินไป
เฉินเสวี่ยพยักหน้า หันหลังวิ่งออกไปนอกฝูงชนทันที
ยายหลิวตาไว พอเห็นเฉินเสวี่ยวิ่งหนีไปก็คิดว่าคนตระกูลอู๋รู้สึกผิด เลยยิ่งได้ใจ
นางลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล ทำท่าทางเกรี้ยวกราดแล้วพุ่งเข้าใส่หวังเฟิง ยื่นมือจะกระชากผมอีกฝ่าย
“ฉันจะฉีกปากนังสารเลวปากหมาอย่างแก!”
อู๋กังตั้งใจจะเข้าไปห้าม แต่หวังเฟิงกลับเคลื่อนไหวเร็วกว่ามาก
เมื่อเห็นยายหลิวพุ่งเข้ามา หวังเฟิงก็เป็นฝ่ายเดินสวนเข้าไป คว้าคอเสื้อของยายหลิวไว้แล้วใช้เท้าขัดขา
ตุ้บ!
ยายหลิวล้มหน้าคว่ำลงบนท่าเรืออย่างแรง ตาเหลือกแทบถลน
ยังไม่ทันตั้งตัว หวังเฟิงก็กระโจนขึ้นคร่อม กดแขนของยายหลิวไว้ด้วยเข่า
“ยายแก่ไม่รู้จักเจียมตัว ให้เกียรติแล้วยังไม่เอาใช่ไหม? วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกแทนผัวผีของแกเอง!”
สิ้นเสียง หวังเฟิงก็เงื้อมือขึ้น
“เพียะ!” ฝ่ามือใหญ่ฟาดเข้าเต็มหน้าซึ่งเต็มไปด้วยเนื้อของยายหลิว