เนื้อหาหอยนางรมในลานบ้านถูกใส่ลงในกะละมังใบใหญ่สองใบจนเต็ม
หวังเฟิงกับเฉินเสวี่ยพาแม่เฒ่าเข้าไปเคี่ยวน้ำมันหอยในครัว
อู๋ซุ่ยบิดขี้เกียจ ก่อนเรียกพี่ใหญ่กับเฉินหยางมาช่วยกันใช้พลั่วเก็บกวาดลานบ้าน
เฉินหยางตักเปลือกหอยไปพลางถามไปพลาง
“พี่เขย เปลือกพวกนี้ทิ้งไปก็น่าเสียดายนะ ผมเห็นในโทรทัศน์บอกว่าบดเป็นผงแล้วช่วยเสริมแคลเซียมได้”
อู๋กังรับคำจากข้าง ๆ “นี่เรียกว่าเปลือกหอยนางรมเผา เป็นยาชนิดหนึ่งในร้านขายยาจีน”
“งั้นเราเอาไปขายให้ร้านขายยาดีไหมครับ?” เฉินหยางตาเป็นประกาย
หวังเฟิงถือกะละมังน้ำเดินออกมาจากในบ้าน ก่อนสาดน้ำลงพื้นเพื่อลดฝุ่น
“ขายบ้าขายบออะไร! บ้านเราอยู่ติดทะเล สิ่งที่มีมากที่สุดก็คือเปลือกหอยพวกนี้แหละ”
“บ้านไหนขาดยาก็ไปเก็บริมทะเลสักสองสามเปลือกกลับมาเผาเอาได้ ร้านขายยาไม่รับซื้อหรอก”
“ถ้าเบื่อจนอยู่ไม่สุขจริง ๆ ก็ทุบเปลือกพวกนี้ให้แตกแล้วคลุกกับรำ เอาไปเลี้ยงไก่เลี้ยงเป็ดได้”
พอได้ยินว่าต้องทุบเปลือกหอย เฉินหยางก็หน้าม่อยลงทันที
เปลือกหอยนางรมหนักตั้ง 2,000 ชั่ง ถ้าทุบให้หมดคงต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกัน
อู๋ซุ่ยหัวเราะลั่น ก่อนเตะก้นเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง
“พอเถอะ จะวุ่นวายไปทำไม”
“มีเวลาทุบเปลือกหอย สู้ไปทอดแหริมทะเลสักสองรอบ จับปลาเล็กปลาน้อยกลับมายังจะดีกว่าไหม?”
“เก็บใส่ถุงไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยเอากลับไปเทลงทะเล”
ทั้งสามลงมืออย่างคล่องแคล่ว ไม่นานก็จัดการเปลือกหอยนางรมจนหมดจด
อู๋ซุ่ยล้างมือแล้วหันตัวเบียดเข้าไปในครัว