หลังเก็บร่องรอยในห้องเก็บของใต้ท้องเรือเรียบร้อย ทั้งสองก็เก็บข้าวของแล้วเดินย้อนกลับไปทางเดิม
ลมกลางคืนพัดปะทะใบหน้า ขาของอู๋กังที่ถีบจักรยานยังสั่นไม่หยุดอย่างห้ามไม่อยู่
สี่ทุ่มกว่าแล้ว ภายในหมู่บ้านเงียบสงัด แม้แต่เสียงหมาเห่าก็ยังไม่ได้ยิน ทุกบ้านปิดไฟเข้านอนกันไปนานแล้ว
เมื่อมาถึงปากหมู่บ้าน อู๋ซุ่ยตบหลังอู๋กังเบา ๆ เป็นสัญญาณให้จอด
ทั้งสองเข็นจักรยานไปหลบในเงามืดด้านหลังต้นไทรใหญ่ตรงปากหมู่บ้าน
อู๋ซุ่ยฉีกซองบุหรี่ออกเป็นสองชิ้น อาศัยแสงจันทร์เขียนข้อความลงไปคนละบรรทัดด้วยลายมือโย้เย้
“พี่ เอากระดาษแผ่นนี้ไปบ้านเฉิงไข่เสวียน ส่วนฉันจะไปบ้านไล่เอ้อร์”
อู๋กังรับมาแล้วเพ่งดูใกล้ ๆ บนกระดาษเขียนว่า: เรืออับปางในอู่เก่าของสำนักงานกิจการทางทะเลมีทองคำแท่งที่ลักลอบขนมา
มือเขาสั่นจนเกือบทำกระดาษร่วงลงพื้น
“น้องรอง นี่นายจะทำอะไร?” อู๋กังลดเสียงลง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
“เอาของขวัญชิ้นใหญ่ไปให้พวกเขา” อู๋ซุ่ยตบไหล่อู๋กังเบา ๆ
“เอาหินห่อกระดาษให้มิดชิด แล้วปาเข้าไปในหน้าต่างบ้านเขา”
“ปาเสร็จก็รีบหนี ไปรอฉันที่หน้าบ้านเก่า”
“จำไว้ให้ดี อย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด”
อู๋กังกลืนน้ำลาย กำกระดาษแน่น
ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็พยักหน้า ก่อนหันหลังเดินเลียบกำแพงย่องไปทางบ้านเฉิงไข่เสวียน
น้องรองต้องมีเหตุผลของตัวเองที่ทำแบบนี้แน่ สมองเขาไม่ค่อยดี ไม่ต้องคิดให้มาก ทำตามที่บอกก็พอ
อู๋ซุ่ยเก็บกระดาษอีกแผ่นใส่กระเป๋า แล้วอ้อมไปยังลานหลังบ้านของไล่เอ้อร์
ไอ้ไล่เอ้อร์เป็นหนุ่มโสด ปกติก็เอาแต่เที่ยวเตร่ บ้านจนแทบไม่มีเงินซ่อมกำแพงที่พังไปครึ่งหนึ่ง