“พี่เขย ออกทะเลหาเงินนี่ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?”
เฉินหยางนอนแผ่บนดาดฟ้าเรือ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น แขนล้าจนยกไม่ขึ้น แต่ปากยังพูดไม่หยุด
“รู้อย่างนี้ฉันจะเรียนไปทำไม ตามพี่ออกทะเลหาเงินดีกว่า”
“เดี๋ยวนี้เรียนจบมหาวิทยาลัยทำงานเดือนหนึ่งได้เงินแค่พันกว่าหยวน แต่พี่เก็บของทะเลแค่คืนเดียวก็หาเงินได้เท่ากับเงินเดือนทั้งปีของพวกเขาแล้ว”
อู๋ซุ่ยกำลังจัดตาข่ายอยู่ พอได้ยินคำพูดนี้ มือที่กำลังทำงานก็ชะงักลง
เขาหันกลับมา รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปจนหมด คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม
บรรยากาศบนดาดฟ้าเรือพลันเย็นเยียบลง
เฉินหยางยังคงยิ้มร่า ไม่ทันสังเกตสีหน้าผิดปกติของอู๋ซุ่ย เอาแต่บ่นพึมพำว่ากลับไปจะซื้ออะไรให้พ่อแม่ดี
“นายคิดว่ามันง่ายหรือไง?” อู๋ซุ่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“เสี่ยวหยาง ถ้านายคิดแบบนี้ เรือหางยาวลำนี้ต่อไปก็ไม่ต้องขึ้นมาอีก”
เฉินหยางชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง เขาทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง
“พี่เขย... ฉัน ฉันพูดอะไรผิดไปเหรอ?”
อู๋ซุ่ยเดินเข้าไปหา แล้วชี้ไปยังผืนน้ำทะเลสีดำสนิทนอกเรือ
“ลืมตาให้กว้างแล้วดูทะเลนี่ให้ดี”
“คืนนี้ไม่มีลมไม่มีคลื่น น้ำก็ลงได้จังหวะพอดี”
“แต่วันอื่นล่ะ? นายคิดว่าเงินในทะเลได้มาฟรี ๆ หรือไง? นี่มันเอาชีวิตไปแลกทั้งนั้น”
ยิ่งอู๋ซุ่ยพูด เสียงก็ยิ่งดังขึ้น ก้องไปไกลเหนือผืนน้ำทะเลอันเวิ้งว้าง
“ดูใต้ท้องเรือนี่สิ มีแต่แนวหินโสโครก ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่มีประสบการณ์ โครงเรือคงถูกหินบาดทะลุไปแล้ว”
“ถ้าเรือล่ม พวกเราสามคนติดอยู่บนเกาะร้าง ร้องเรียกฟ้าก็ไม่ขาน เรียกแผ่นดินก็ไม่มีใครช่วย นายยังจะคิดว่าหาเงินง่ายอีกไหม?”