เรือประมงลำน้อยอ้อมปลายแหลมของเกาะมา ที่นี่เป็นด้านหลังเกาะเล็ก ๆ ผิวน้ำทะเลจึงสงบกว่าเดิม
ใต้หน้าผาสูงชันมืดทะมึน
เวลาล่วงเข้าตีหนึ่งกว่า น้ำทะเลลดลงถึงจุดต่ำสุดแล้ว โขดหินจำนวนมากโผล่พ้นน้ำให้เห็น
เฉินหยางฟุบอยู่บนกราบเรือ สีหน้าหมดเรี่ยวหมดแรงราวกับมะเขือโดนน้ำค้างแข็ง
“เสี่ยวหยาง ยังอาเจียนอยู่ไหม?” อู๋กังถามอย่างอารมณ์ดี พลางบังคับหางเสือไปด้วย
เฉินหยางโบกมืออย่างไร้แรง
“ไม่อาเจียนแล้ว ในท้องไม่มีแม้แต่น้ำเปรี้ยวให้ขย้อนออกมา เหลือแค่มึนหัวนิดหน่อย เรือโคลงจนปวดหัวไปหมด”
อู๋ซุ่ยเตะเท้าเขาเบา ๆ จากด้านข้าง “ผ่อนคลายหน่อย ยิ่งเกร็งก็ยิ่งทรมาน ค่อย ๆ ปรับตัวไปเดี๋ยวก็ชิน”
เฉินหยางฝืนพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง กวาดตามองไปทั่วบริเวณใต้หน้าผา
ลำแสงส่องลงบนโขดหินสีดำมืด แล้วเขาก็เห็นบางอย่างเข้าจริง ๆ
“พี่เขย พี่ใหญ่ ข้างล่างมีของอยู่!”
อู๋กังรีบดับเครื่องยนต์ เรือเล็กลอยโคลงเคลงไปหยุดอยู่ริมหน้าผา
อู๋ซุ่ยทำท่าจะเตือนว่าไม่ได้มีของดีอะไร ก่อนจะปิดปากลงอีกครั้ง
เขาหาของดีเจอได้แม่นยำทุกครั้ง เรื่องนี้อธิบายยากอยู่บ้าง แสงสีขาวตรงนี้ก็ถือว่าช่วยคลายข้อสงสัยของพี่ใหญ่กับคนอื่นได้แล้ว
ถึงอย่างไร เรื่องระบบอะไรนั่น ต่อให้เป็นเฉินเสวี่ยเขาก็ไม่มีวันบอก
นี่คือไพ่ตายใบใหญ่ที่สุดของเขา เป็นความลับที่บอกใครไม่ได้
ตามการประเมินของระบบ แสงสีขาวมักหมายถึงของทะเลธรรมดาที่ไม่ค่อยมีราคา
เขาจึงไม่ได้ใส่ใจ คิดว่าเป็นแค่หอยทะเลทั่วไปอะไรทำนองนั้น