เฉินหยางโชคดีไม่น้อย
ไข่มุกเม็ดนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบ 1 เซนติเมตร ทรงกลมสวยมาก ผิวเปล่งประกายสีม่วงเงินจาง ๆ
“นี่เรียกว่าไข่มุกหอยนางรม โชคดีจริง ๆ นะเจ้าหนู พวกเราก็กินหอยนางรมกันทุกคน มีแค่เอ็งที่กินแล้วเจอไข่มุก”
เฉินหยางคีบไข่มุกไว้ในมือ พลิกดูอยู่นาน ก่อนถามว่า “พี่เขย ของนี่มีราคาไหม?”
“ไข่มุกหอยนางรมส่วนใหญ่เม็ดเล็ก แถมรูปร่างไม่ค่อยสม่ำเสมอ เม็ดที่เอ็งเจอนี่น่าจะขายได้สัก 1,000-2,000 หยวน”
ที่จริงไข่มุกหอยนางรมก็ไม่ได้แตกต่างจากไข่มุกทั่วไปนัก
แต่เครื่องประดับไข่มุกแทบทั้งหมดที่วางขายในตลาดล้วนมาจากหอยมุกที่เพาะเลี้ยงขึ้นมา
ส่วนไข่มุกหอยนางรมเกิดขึ้นตามธรรมชาติ หาเจอได้ด้วยโชคเท่านั้น จึงหายากและมีราคาสูงกว่า
ยิ่งไปกว่านั้น ไข่มุกหอยนางรมส่วนใหญ่มีรูปทรงไม่กลม แวววาวไม่มาก และเม็ดเล็ก จึงมีมูลค่าทางการค้าไม่สูงนัก
อู๋ซุ่ยคิดว่าไข่มุกเม็ดนี้ขายได้ 1,000-2,000 หยวนยังถือว่าประเมินต่ำไปด้วยซ้ำ
“หา? 1,000-2,000 หยวน?!”
เฉินหยางตกใจจนเกือบโยนไข่มุกในมือลงทะเล เขารีบยัดมันใส่มืออู๋ซุ่ยทันที
อู๋กังก็เข้ามาดูใกล้ ๆ จ้องไข่มุกอยู่นาน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
อู๋ซุ่ยลุกขึ้น มองหอยนางรมที่กองเต็มดาดฟ้าเรือ ก่อนตัดสินใจทันที
“พี่ใหญ่ หอยนางรมพวกนี้เราไม่ขายแล้ว ขนกลับบ้านให้หมด แล้วผ่าเปิดกันเอง!”
อู๋กังได้ยินแล้วก็ชะงักไปเล็กน้อย
“น้องรอง แบบนี้เสี่ยงเกินไปหรือเปล่า?”
“ไข่มุกหอยนางรมหายากอยู่แล้ว เจอสักเม็ดก็ไม่ง่าย ถ้าเปิดแล้วไม่เจออีก...”
ถุย ๆ ๆ!
อู๋กังแอบด่าตัวเองที่ปากเสียพูดจาไม่เป็นมงคล
อู๋ซุ่ยยิ้ม พลิกไข่มุกในมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ
“ขายหอยนางรมได้เงินไม่เท่าไร เสี่ยวหยางแค่กินไปตัวเดียวก็เจอไข่มุกแล้ว ทุนเราคืนแล้ว”