อู๋ซุ่ยเพิ่งมาถึงบ้านเก่าก็ได้ยินเสียงหลิวไท่ไท่โหยหวนราวกับกำลังร้องไห้ให้คนตาย
เขาแหวกชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบนอก แล้วเบียดเข้าไปในลานบ้าน
หน้าประตูมีคนยืนล้อมกันแน่นขนัด
หลิวไท่ไท่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นโคลน มือทั้งสองตบต้นขาไม่หยุด พลางร้องโหยหวนและกลิ้งไปมาบนพื้น
เฉิงไข่เสวียนยืนอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองคนตระกูลอู๋ด้วยสายตาเย็นชา สีหน้าราวกับมั่นใจว่าพวกเขาต้องยอมจำนน
ด้านหลังเขายังมีญาติร่วมตระกูลอีกหลายคน แต่ละคนถือไม้กระบองอยู่ในมือ ท่าทางพร้อมจะลงมือเต็มที่
หวังเฟิงโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ อกกระเพื่อมแรง ชี้หน้าเฉิงไข่เสวียนแล้วด่ากราด
“เฉิงไข่เสวียน ไอ้คนหน้าด้าน!”
“ค่าเช่าเรือ พวกเราจ่ายให้ครบทุกวันไม่ขาดสักเหรียญ ตอนนี้เห็นพวกเรางัดหอยนางรมขึ้นมาได้มากก็อิจฉา เลยบุกมาปล้นกันซึ่ง ๆ หน้าใช่ไหม?”
อู๋กัง พี่ชายคนโต ยืนอยู่ตรงหน้าหวังเฟิง กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน แต่เขาเป็นคนซื่อ ๆ อดกลั้นอยู่นานก็ยังไม่กล้าลงมือ
อู๋เจี้ยนกั๋วผู้เป็นพ่อโมโหจนตัวสั่น ชูจอบขึ้นในมือ เตรียมจะพุ่งออกไป
แม่กอดเอวอู๋เจี้ยนกั๋วไว้แน่น ร้องไห้ห้าม “พ่อแก่ อย่าเพิ่งวู่วามเลย ถ้าตีคนจนเจ็บ บ้านเราชดใช้ไม่ไหวหรอก”
เฉิงไข่เสวียนเบ้ปาก ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วเชิดคางใส่อู๋กัง
“อู๋กัง ไม่ต้องพูดเรื่องไร้สาระ”
“เรือเป็นของฉัน ถ้าไม่มีเรือของฉัน พวกนายจะจับหอยนางรมได้มากขนาดนี้หรือ?”
“เรื่องวันนี้ง่ายมาก แบ่งหอยนางรมให้พวกฉันครึ่งหนึ่ง ไม่อย่างนั้นวันนี้ไม่มีใครในบ้านพวกนายได้ออกไปไหนทั้งนั้น”
ญาติที่เฉิงไข่เสวียนพามาด้วยพากันส่งเสียงสนับสนุน
“ใช่ แบ่งมาครึ่งหนึ่ง!”
“ไม่แบ่งก็ทุบลานบ้านซอมซ่อของพวกแกให้เละ!”