ลมโหมพัดกระหน่ำหอบฝนห่าใหญ่ซัดใส่หลังคาบ้านเก่า
กระเบื้องหลังคาส่งเสียงดังกราวราวกับจะถูกพัดปลิวไปได้ทุกเมื่อ
น้ำขังในลานบ้านสูงท่วมข้อเท้าแล้ว ไหลซึมผ่านร่องใต้ธรณีประตูเข้าไปในห้องโถงไม่หยุด
วันรุ่งขึ้น ไต้ฝุ่นยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงตลอดทั้งวัน
คนทั้งบ้านถูกขังอยู่ในบ้าน ออกไปแม้แต่หน้าประตูก็ไม่ได้
แสงในห้องโถงสลัวทึม
หวังเฟิงยกเก้าอี้เตี้ยตัวหนึ่งมานั่งข้างประตู มือถือผ้าขี้ริ้วคอยอุดน้ำที่ซึมเข้ามาตามร่องประตูเป็นระยะ
คิ้วของนางขมวดมุ่น ปากก็บ่นไม่หยุด
«เคราะห์ร้ายจริง ๆ ลมแรงขนาดนี้ ปูเขียวบนหาดเลนคงถูกซัดหายไปหมดแล้ว»
«เมื่อคืนเต็มพื้นไปหมด แค่ก้มลงก็ได้เงินแล้ว»
«ถ้าเราออกช้ากว่านั้นอีกครึ่งชั่วโมง อย่างน้อยก็คงเก็บได้เพิ่มอีกกระสอบ นั่นจะได้เงินเท่าไรกันนะ?»
อู๋กังยองอยู่ตรงมุมกำแพง ในมือถือบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุด ถอนหายใจพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง
«พอเถอะ บ่นให้น้อยหน่อย ลมเมื่อคืนมันน่ากลัวจริง ๆ ถ้าออกช้ากว่านั้นอีกครึ่งชั่วโมง พวกเราอาจถูกคลื่นซัดลงทะเลไปเป็นอาหารปลาแล้ว ต่อให้มีเงินมากแค่ไหน ก็ต้องมีชีวิตไว้ใช้ด้วย»
«ฉันก็แค่เสียดายนี่นา» หวังเฟิงถลึงตามองอู๋กัง «คิดว่าเงินปลิวมากับลมรึไง?»
ซูอวี่นอนแผ่หลาบนเก้าอี้เอนหลังไม้ไผ่ มองเพดานอย่างเหม่อลอย
เงินนี่ก็ปลิวมากับลมจริง ๆ ไม่ใช่หรือไง?
ถ้าไม่มีไต้ฝุ่นคราวนี้ จะมีปูมากมายขนาดนั้นได้ยังไง!
แต่เขาไม่เคยเจอสถานการณ์ที่ฝนตกหนักข้างนอก ส่วนในบ้านกลับมีฝนตกปรอย ๆ แบบนี้มาก่อน ตอนนี้เลยหมดเรี่ยวหมดแรงไปทั้งตัว