ทุกคนไม่กล้าชักช้า
อู๋ซุ่ยโยนปูทะเลตัวใหญ่ในมือลงถัง ยกถังขึ้นแล้วจูงเฉินเสวี่ยเดินกลับทันที
“ฟังพี่ใหญ่เถอะ อากาศวันนี้ไม่ชอบมาพากล รีบถอยกันก่อน”
หวังเฟิงมองปูที่คลานยั้วเยี้ยอยู่เต็มพื้น แล้วตบต้นขาตัวเองด้วยความเสียดาย
นี่มันเงินทั้งนั้น เก็บไปเรื่อย ๆ ก็แลกได้ตั้งหลายใบ
แต่หล่อนรู้ว่าอะไรสำคัญกว่า ต่อให้เงินดีแค่ไหนก็สำคัญไม่เท่าชีวิต
“โอ๊ย คุณพระช่วย ไม่หาเงินแล้ว เสี่ยวเสวี่ย จูงยาย่าไว้แน่น ๆ อย่าให้ลื่นล้มล่ะ!”
ซูอวี่ยังคงนั่งยองอยู่ในหลุมโคลน มือชูปูทะเลตัวหนึ่งที่ชูก้ามชูขา สีหน้าไม่เต็มใจอย่างยิ่ง
“พี่อู๋ ปูเต็มพื้นขนาดนี้ ไม่เอาจริง ๆ เหรอ? เหมือนเก็บเงินฟรีเลยนะ”
อู๋ซุ่ยเดินเข้าไปหา คว้าคอเสื้อด้านหลังของเขาแล้วกระชากให้ลุกขึ้น
“จะเอาชีวิตหรือเอาปู? รีบไป!”
ทั้งสามหิ้วถัง ส่องไฟฉาย วิ่งสุดชีวิตมุ่งหน้าขึ้นฝั่งบนหาดโคลนที่พื้นขรุขระ ก้าวหนึ่งลึกก้าวหนึ่งตื้น
ยังไม่ทันถึงปากหมู่บ้าน ลมก็แรงขึ้นฉับพลัน
ลมทะเลที่พัดพากลิ่นคาวจัดมาด้วยแรงเสียจนแทบยืนไม่อยู่ กิ่งไม้ข้างทางถูกพัดจนเอนไปเอนมา
ทันใดนั้นเม็ดฝนขนาดใหญ่ก็ซัดลงมา กระแทกใบหน้าจนเจ็บแสบ
ตอนแรกฝนยังตกประปราย แต่พอพวกเขาวิ่งเข้าไปในลานบ้านเก่า เท้าข้างหน้าเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูไปได้ ท้องฟ้าก็เหมือนรั่วลงมา
ฝนเทกระหน่ำ ลมพัดหอบเม็ดฝนกระแทกหลังคาดังเปาะแปะ
อู๋เจี้ยนกั๋วกับหลี่ชุ่ยฮวากำลังนั่งอยู่ในห้องโถง
เมื่อเห็นพวกเขากลับมา สองผู้เฒ่าก็ถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน
หลี่ชุ่ยฮวารีบหยิบผ้าขนหนูแห้งหลายผืนมายื่นให้
“บาปกรรมจริง ๆ ฝนจะตกก็ตกลงมาเลย พวกเอ็งเปื้อนโคลนไปทั้งตัวได้ยังไง... โอ้โห จับปูมาเยอะขนาดนี้เชียวหรือ?”