เช้าวันต่อมา อู๋ซุ่ยลุกจากเตียงทั้งที่ใต้ตาคล้ำเป็นหมี แถมยังปวดเอวเมื่อยหลังไปหมด
เพิ่งยกชามขึ้นจิบข้าวต้มได้คำเดียว พี่ใหญ่ อู๋กังก็วิ่งเข้ามาในลานบ้าน
“อาซุ่ย เรื่องเบ็ดราวที่นายพูดเมื่อวาน ฉันเอาไปคิดทั้งคืนเลย”
อู๋กังย่อตัวลงในลานบ้าน ใช้กิ่งไม้ขีดเขียนเป็นรูปบนพื้น
“เรือลำเล็กของเราตอนนี้ ถ้าปล่อยสายยาวเกินไปเดี๋ยวก็พันกัน ฉันว่าจะทำแบบห้าร้อยเบ็ดก่อน นายว่าไง?”
อู๋ซุ่ยเขี่ยข้าวในชามอย่างใจลอย ในหัวมีแต่แผ่นเหล็กที่ถูกเชื่อมปิดตายเอาไว้
แค่ตัดให้เป็นช่อง ก็จะรู้ได้ว่าข้างในคืออะไรกันแน่
ถ้าเป็นของต้องห้ามจริง ๆ อย่างมากก็ตัดเสร็จแล้วค่อยเชื่อมกลับ ทำเหมือนไม่เคยเห็นก็แล้วกัน
แต่ถ้าไม่ยอมดูสักครั้ง เขาคงนอนไม่หลับไปทั้งเดือน
คิดได้ดังนั้น อู๋ซุ่ยก็ลุกขึ้น ตบตะเกียบในมือลงบนโต๊ะ
พี่ใหญ่เพิ่งเดินพ้นประตูไป อู๋ซุ่ยก็เดินวนอยู่ในลานบ้านสองรอบ รู้สึกคันยุบยิบไปทั่วกระดูกจนอยู่เฉยไม่ได้
ช่วงสองสามวันมานี้ ไม่ก็ออกทะเลไปวุ่นวายสารพัด ไม่ก็เอาแต่คิดคำนวณเรื่องเงินกับเรือ
พอได้ว่างขึ้นมาชั่วคราว กลับรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเสียอย่างนั้น
เขาเดินไปถึงหน้าห้องข้างแล้วเตะกรอบประตูเบา ๆ
“หยางจื่อ เลิกนอนได้แล้ว ลุกไปเอาคันเบ็ดมา เราสองคนไปลองเสี่ยงโชคแถวอ่าวกัน”
เฉินหยางนอนกรนอยู่บนเสื่อ พอได้ยินเสียงก็ผุดลุกขึ้นมาทันที
“พี่เขย จะไปตกปลาที่ไหน?”
“ไปอ่าวน้ำตื้นทางตะวันตกเถอะ ว่างอยู่ก็ไปตกปลาเก๋าหินมาทำแกงสักหน่อย”
อู๋ซุ่ยหันไปค้นสวิงกับถังน้ำตรงมุมกำแพง