เสียงเครื่องสูบน้ำค่อย ๆ แผ่วลงจนทุ้มอู้อี้
สายน้ำที่พุ่งออกจากท่อเริ่มขาด ๆ หาย ๆ พร้อมเสียงดูดอากาศดังครืดคราด
อู๋ซุ่ยปิดเครื่องสูบน้ำ แล้วมองลงไปในแอ่ง
ระดับน้ำลดลงจนเหลือแค่ข้อเท้า เผยให้เห็นโคลนดำหนาเป็นบริเวณกว้าง
ก้นแอ่งตอนนี้แทบไม่ต่างจากน้ำเดือด โคลนถูกกวนจนขุ่นคลั่ก ผิวน้ำเต็มไปด้วยสัตว์ทะเลที่กระโดดพล่านไปทั่ว
ปูตัวเล็กวิ่งวุ่นไปมาในโคลน ส่วนใหญ่เป็นปลาตัวเล็กหลากชนิดที่ไม่มีใครรู้จักชื่อ พวกมันดิ้นรนกระโจนอยู่ในน้ำตื้นจนโคลนกระเซ็นสูงขึ้นไปกลางอากาศ
“คุณพระช่วย!” หวังเฟิงยืนอยู่บนโขดหิน เบิกตากว้าง ชี้ลงไปในแอ่งพร้อมโบกไม้โบกมือ
“ของในแอ่งนี้เยอะไม่เบาเลยนะ!”
เฉินหยางยืนอยู่ริมฝั่ง ถูมือไปมาอย่างร้อนใจ สายตาจับจ้องก้นแอ่ง
“พี่เขย เร็วเข้า เร็ว ๆ หน่อย ปลาตัวใหญ่นั่นกำลังจะมุดลงโคลนแล้ว ถ้าไม่จับตอนนี้ เดี๋ยวก็หาไม่เจอแล้ว”
อู๋ซุ่ยถกขากางเกงขึ้นไปอีก ก่อนเหยียบก้อนหินที่มีตะไคร่น้ำขึ้นเต็มแล้วกระโดดลงไปในแอ่ง
เท้าลื่นไถล ร่างของเขาเซไปมา เกือบหงายก้นลงไปนั่งในน้ำโคลน
“ช้า ๆ หน่อย รีบร้อนไปทำไม” เฉินเสวี่ยมองอยู่ด้านบนจนใจหาย รีบร้องเตือน
อู๋ซุ่ยทรงตัวได้ พอยืนมั่นคงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างลื่น ๆ อยู่ใต้ฝ่าเท้า
เจ้าสิ่งนั้นยังดิ้นขัดขืนสุดแรง แถมแรงเยอะเสียด้วย
เขาก้มลง เอามือทั้งสองข้างควานลงไปในน้ำโคลนแล้วช้อนขึ้นมา เป็นปลาตัวอ้วนสีดำสนิท เกล็ดสะท้อนแสงวาววับอยู่ใต้แดด