อู๋ซุ่ยสวมรองเท้า ใช้น้ำเย็นล้างหน้าให้ตื่นเต็มตา
ในครัว หวังเฟิงกับเฉินเสวี่ยกำลังนั่งอยู่หน้าเตา หม้อเหล็กใบใหญ่เดือดปุด ๆ กลิ่นหอมน้ำมันหอยเข้มข้นลอยอบอวลไปทั่วลานบ้าน
“อาซุ่ย ตื่นแล้วเหรอ?”
เฉินเสวี่ยเห็นอู๋ซุ่ยเดินออกมา จึงชี้ไปยังหม้ออีกใบ
“ข้าวอุ่นอยู่ในหม้อนะ กินรองท้องก่อนสิ”
พวกเธอตั้งใจเก็บอาหารไว้ให้ อู๋ซุ่ยเองก็หิวจัด จึงกวาดข้าวเข้าปากไม่กี่คำก็เกลี้ยงจาน
“ยาย่ากับเสี่ยวหู่อยู่ไหนล่ะ? วิ่งไปเล่นซนที่ไหนอีกแล้ว?”
“เสี่ยวหู่พายาย่าไปเล่นที่โรงเรียนประถมในหมู่บ้านน่ะ พอเปิดเทอมเดือน 9 เสี่ยวหู่ก็จะเข้า ป.1 แล้ว ถึงได้อยากพายาย่าไปอวดใหญ่”
อู๋ซุ่ยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ยังไม่มีข้อกำหนดว่าเด็กต้องเข้าโรงเรียนอนุบาล
เสี่ยวหู่อายุเกือบ 7 ขวบแล้ว ถึงเวลาเข้า ป.1 ส่วนยาย่าปีหน้าก็ควรเข้าเตรียมอนุบาลได้แล้ว
แต่โรงเรียนประถมโทรม ๆ ในหมู่บ้านนั่น... ช่างมันเถอะ
“ผมจะเข้าเมืองไปหาเทาเกอ ถามเรื่องไข่มุก แล้วก็แวะดูเรือด้วย”
หวังเฟิงเงยหน้าขึ้น สีหน้าดูเป็นกังวลเล็กน้อย
“ให้พี่ใหญ่ไปด้วยไหม? ตั้งหลายหมื่นเชียวนะ...”
“ไม่เป็นไรครับ พี่สะใภ้ ให้พี่ใหญ่ได้นอนต่อเถอะ”
อู๋ซุ่ยเก็บข้าวของเรียบร้อย โบกมือแล้วเดินออกจากลานบ้าน
ระหว่างเดินไปจนถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน ภาพความฝันนั้นยังคงฉายวนอยู่ในหัว
ความรู้สึกตอนเห็นปลาตัวใหญ่หนีไป ชวนให้เจ็บใจยิ่งกว่าทำเงินหายเสียอีก