ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมื่อครู่ไปตะลุมบอนกันที่ท่าเรือจนปัดเป่าโชคร้ายไปหมดหรือเปล่า
วันนี้บ้านตระกูลอู๋โชคดีเสียจนชวนให้รู้สึกประหลาดใจ
“เชี่ย! พี่เขย ผมแกะได้อีกเม็ดแล้ว!”
เฉินหยางคีบไข่มุกเม็ดหนึ่งขนาดเท่าลูกลำไย สีชมพูอ่อนเป็นประกายไว้ในมือ แล้วอวดอู๋ซุ่ย
หวังเฟิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มองหอยนางรมในมือด้วยสีหน้าคล้ายกำลังตั้งคำถามกับชีวิต
“เสี่ยวหยาง มือแกนี่ผ่านพิธีปลุกเสกมาหรือไง? ได้มากี่เม็ดแล้วเนี่ย?”
เฉินหยางหัวเราะคิกคัก ก่อนวางไข่มุกลงในชามข้างตัว
“พี่สะใภ้ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน น่าจะเจ็ดแปดเม็ดแล้วมั้งครับ”
อู๋กังนั่งแกะหอยนางรมเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ มือหนึ่งจับ อีกมือหนึ่งฟันลงไปอย่างรวดเร็ว ไวกว่าใครทั้งหมด แต่กลับแกะไม่เจอไข่มุกสักเม็ด
เขาเงยหน้ามองชามกระเบื้องแล้วอดพึมพำไม่ได้
“ทำไมของแบบนี้ถึงเลือกคนด้วยนะ ฉันแกะตั้งนาน ได้แต่เนื้อทั้งนั้น”
หวังเฟิงเหลือบมองเขา “มือแกใหญ่เหมือนอุ้งตีนหมี ต่อให้มีไข่มุกก็คงโดนแกควักจนแตกหมดแล้ว รีบแกะเนื้อของแกไป อย่ามาขวางฉันหาสมบัติ”
ครอบครัวทั้งบ้านล้อมวงกันแกะหอยนางรมกองโต บรรยากาศคึกคักไม่หยุด
ทุกคนช่วยกันทำจนถึงเที่ยง ในที่สุดก็แกะหอยนางรมเสร็จทั้งหมด
ในชามกระเบื้องมีไข่มุกจากหอยนางรมกองเป็นชั้นเล็ก ๆ ทั้งเม็ดใหญ่เม็ดเล็ก สีสันต่างกันไป
อู๋ซุ่ยขยับเข้าไปนับ
“21 เม็ด”
พอได้ยินตัวเลขนี้ ทุกคนในบ้านก็หยุดมือ
เมื่อวานเพิ่งแกะได้ 13 เม็ด วันนี้เพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว