ไล่เอ้อร์เพิ่งเดินจากไป พ่อค้ารับซื้อร่างท้วมคนหนึ่งก็ยังไม่ยอมแพ้ รีบเข้ามาหา
“อู๋เอ้อร์ 3 หยวน 2 เหมาต่อตัว!”
“นี่ก็เห็นแก่หน้าคุณหรอกนะ ถ้าเป็นคนอื่น ให้ 3 หยวนก็มากพอแล้ว”
เถ้าแก่ร่างท้วมกัดฟันพูด ทำท่าราวกับตัวเองเสียเปรียบอย่างหนัก
อู๋ซุ่ยหัวเราะเยาะ “พอเลย หน้าฉันมีค่าแค่ 2 เหมาเองหรือ? ดูถูกใครอยู่กัน?”
ขณะที่กำลังพูดกัน เสียงล้อรถบดไปบนถนนหินก็ดังมาจากนอกฝูงชน
“หลีกหน่อย ๆ อย่าขวางทาง!”
หวังเฟิงลากรถเข็นมา เฉินเสวี่ยเดินตามหลัง เบียดฝ่าฝูงชนเข้ามา
“ไสหัวไป ๆ อย่ามาทำให้คนรังเกียจแถวนี้!”
หวังเฟิงจอดรถเข็น เท้าเอวแล้วด่าเถ้าแก่ร่างท้วมทันที
“น้องรองบ้านฉันบอกว่าไม่ขายก็คือไม่ขาย เพิ่มให้อีก 2 เหมาดูถูกกันหรือไง?”
“คิดจริง ๆ หรือว่าบ้านเราขาดเงิน 2 เหมาของคุณ? หอยนางรมพวกนี้ ต่อให้เอาไปเททิ้งทะเล เรายังไม่ขายให้คนใจดำอย่างพวกคุณเลย!”
เถ้าแก่ร่างท้วมโดนหวังเฟิงด่าจนน้ำลายกระเด็นใส่เต็มหน้า ใบหน้าแดงก่ำ
ปกติเฉินเสวี่ยเป็นคนอ่อนโยน แต่ตอนนี้ก็ยังยืนอยู่ข้างพี่สะใภ้
“เถ้าแก่ ไม่ต้องเกลี้ยกล่อมแล้วค่ะ สามีฉันบอกว่าจะเก็บไว้กินก็เก็บไว้กิน ไว้มีของดีค่อยเอามาขายให้คุณนะคะ”
ชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ ซุบซิบกันเบา ๆ
ตอนนี้ตระกูลอู๋ผงาดขึ้นมาจริง ๆ ของราคาหลายพันหยวนบอกไม่ขายก็ไม่ขาย
เมื่อเห็นว่าคนตระกูลอู๋มีท่าทีแข็งกร้าว เถ้าแก่ร่างท้วมก็รู้ว่าหมดหวังแล้ว จึงส่ายหน้าถอนหายใจ
“ได้ พวกคุณมีเงินเหลือจนเอาไปเผาเล่น ก็เก็บไว้กินเองเถอะ”
ฝูงชนค่อย ๆ สลายตัว หวังเฟิงกระโดดขึ้นเรือประมง มองหอยนางรมยักษ์ที่กองพะเนินเป็นภูเขาบนดาดฟ้าแล้วตกใจไม่น้อย