หวังเฟิงทำงานคล่องแคล่วรวดเร็ว เธอสอดเหล็กแหลมเข้าไปในร่องแล้วออกแรงบิด หอยนางรมสดก็อ้าออก
เนื้อหอยถูกโยนลงกะละมังใบใหญ่ที่วางอยู่ข้าง ๆ ส่วนเฉินเสวี่ยคอยตรวจดูว่ามีไข่มุกในหอยนางรมหรือไม่
ยาย่านั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ ใช้นิ้วจิ้มเนื้ออวบอ้วนแล้วหัวเราะคิกคัก
เสี่ยวหู่ก็เข้ามาร่วมวงด้วย พอเห็นทุกคนกำลังยุ่ง เขาก็คว้าเนื้อหอยมาสองชิ้น ลากยาย่าไปล้างที่บ่อน้ำข้าง ๆ แล้วกินเข้าไปคำโต
“ไอ้ตัวแสบ ค่อย ๆ กิน ระวังข้างในมีไข่มุกนะ”
หวังเฟิงยังคงทำงานไม่หยุด พลางหัวเราะดุอย่างไม่จริงจัง
ไม่นานนัก เฉินหยางก็ร้องเสียงดังมาจากทางนั้น
“พี่เขย รีบมาดูเร็ว ผมแกะเจออีกเม็ดแล้ว!”
เฉินหยางยกมือขึ้นด้วยความตื่นเต้นจนสั่นระริก
อู๋ซุ่ยเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ เห็นไข่มุกสีเงินเม็ดหนึ่ง
ไข่มุกเม็ดนี้เล็กกว่าเม็ดก่อน รูปร่างก็ไม่ค่อยกลม แบนเล็กน้อย
“ไม่เลว ๆ ทำต่อไปนะ ขายได้สักหลายร้อยหยวนแน่นอน”
เฉินหยางดีใจจนหุบยิ้มไม่ลง เขาค่อย ๆ วางไข่มุกลงในชามกระเบื้องตรงกลาง ก่อนตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่ออย่างขะมักเขม้น
อู๋กังไม่พูดอะไรเลยสักคำ เหล็กแหลมในมือของเขาขยับขึ้นลงอย่างคล่องแคล่ว
จู่ ๆ เขาก็หยุดมือ
“น้องรอง มาดูนี่สิ”
อู๋ซุ่ยเดินเข้าไปดู ในมือของพี่ชายคนโตมีไข่มุกสีดำเม็ดหนึ่ง กลมเกลี้ยง ผิวมันวาวเป็นประกายลึกลับ
“พี่ใหญ่ ของดีเลยนะ เม็ดนี้อย่างน้อยก็สองพันหยวน”
อู๋กังยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
อู๋เจี้ยนกั๋วก็ไม่น้อยหน้า ผ่านไปไม่นานก็หาไข่มุกสีเหลืองอ่อนเจอเม็ดหนึ่ง